AŞKIN BENSİZ HALİ-ÖMER ÇOLPA

Medyagri

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

AŞKIN BENSİZ HALİ

Gün ağarmamıştı. Elinde kap kacak sokağa çıkmıştın. Gözlerinin rengi, kuyudaki su gibi kapkaraydı daha, yeşil çimenin renginden eser yoktu. Başını kaldırıp gökyüzüne baktığında, havada bir telaş vardı. Bulutlar hızla sürükleniyordu. Birazdan başlayacağını tahmin ettiğin yağmurla tedirginleştin. Gözlerin etrafta bir şeyler arıyordu.
“Bir sığınak”.
Kediler rüzgârın dilinden korkup saklanmıştı. Yerlerini bir tek sen biliyordun ve birazdan geleceklerini de. Islanınca işe yaramayacak mamalarla ne yapacağını düşünürken sokak lambasının altında oyalandın. Cebinden bir sigara çıkardın. Dudaklarına yerleştirip, ateşi rüzgârdan saklayarak yaktın. Bir anlığına yüzün aydınlandı.  Uzun, ince ve hüzünlü… Sırtın duvara yaslıydı. Yine dünya ile bir alış veriş içinde ölçüp tartıyordun.
“Hep borçlu.”
Sokaktan geçen yaşlı bir kadının sesi duyuldu. “Cık cık” ve seni eksilterek ve yabancılayarak yanından geçip gitti.
“Seni koruyamadım.”
Rüzgar susup, sessizlik sokağa hakim olduğunda kediler saklandıkları yerden bir bir çıktılar. Etrafında bir halka oluşturdular. Senin onlarla konuştuğunu gördüm. Güneşin sokağa başını uzatmasıyla yoldan gelip geçenlerin artması aynı ana denk geldi. Sense başka bir dünyadaydın. Kah bir kediyi kucağına alıp okşayıp bırakıyordun, kah boş su kabını dolduruyor, duvar kenarlarına ve muhtelif yerlere kedi maması döküyordun. İşin bitmiş olacak ki boş pet şişelerini ve poşetleri alıp çöpe attın ve sokakta ilerledin. Sokağın köşesini dönüp kayboluncaya kadar seni izledim. Kaybolduğunda yağmur başlamıştı.
“Onca emek, onca çaban bir hiç uğruna mıydı?”

Masamın başında oturmuş seni izlerken; sen gözden kaybolduğunda sana yazmak için çabaladığım mektubun başına döndüm.
“Ey sevgili,
Seni sevmelere doyamazken, yüreğimde yolcu ediyorum.
Ama söyle sevgilim, sevdiğim sen misin? Yoksa sende ki ben mi? Aramızda mesafelerin olmadığını ve gözlerine bakmayı düşlüyorum. Oralarda gördüğüm ben olmayacak mıyım? Sence aşk dediğin bencillik mi?
İyi ki sen böyle sevmiyorsun. Senin kalbin dünyayla. Sen, kimsenin eğilip bakmadığı yerde duran o aynasın.  Sen ki herkesin aynası, sessizlerin sesi. Sesini seviyorum. Görülmeyeni göstermeni, duyulmayanı duyurmanı. Sana hayranlığımın bir sebebi daha. Belki de bu yüzden sen benim dünyam oluyorsun. Hayatın ta kendisi.
Bir yandan hayıflanıyorum seni erken tanımayışıma, bir yandan seviniyorum.
Bir yandan korkuyorum seni kaybetmekten, bir yandan yolcu ediyorum.
Seni tanıdığımdan beri hayretteyim. “Böyle insanlar da varmıy mış?” diyorum.
” İnsan insan dedikleri buymuş demek.”
Hırpalanmış ruhunla yine de ümitle varoluşuna, seni sen yapanlara minnet mi duysam, öfke mi bilemiyorum. Üstelik sen oralarda, onlarla kalacaksın. Biliyorum.
Yine de gözlerine bakmak, çayır çimende kaybolmak, göz bebeğinin karasından sızıp, yüreğine yerleşmek istiyorum. Bir anın olmak, sen de güzel kalmak istiyorum. Seni korumak, ruhumda saklamak ve en çok da kendimden korumak istiyorum.
İyi ki sen beni, benim seni sevdiğim gibi sevmiyorsun.”
Oysa sen yağmur dindiğinde çöp olanları kenara ayırıp, kapları temizleyecek yenileriyle dolduracaktın. Dışarıdan bakanın “beyhude” olduğunu düşüneceği… Dilinden ne bir şikayet ne de sızlanma duydum. Sabırla her şeyin düzelmesini bekleyen, hep yeniden yeniden başlayan bir kadındın. Gözlerin yeşil.