AYNI GÖKYÜZÜNÜN KADINLARI-KADER ELTUTAN

Medyagri

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

AYNI GÖKYÜZÜNÜN KADINLARI

Birbirine benziyordu tüm kadınlar…

Dolgun dudaklar, mimiksiz gülemeyen yüzler.

Karadeniz’in sert dağlarında, omuzlarında dünyanın ağırlığıyla ezilenler.

Birbirine benziyordu tüm kadınlar…

Narin, deterjana değmemiş elleriyle vitrin ışıklarında parlayanlar. Nişantaşı sokaklarında, son model arabalarla dolaşıp lüks mağazalarda zamanı harcayanlar.

Birbirine benziyordu tüm kadınlar…

On üçünde gelin, on dördünde anne olanlar. Çocukluğu saç örgülerinde, düşleri oyuncak bebeklerinde kalmışken, kocaman ellerin altında ürkek yürekleriyle büyümeye çalışanlar.

Birbirine benziyordu tüm kadınlar…

Boğaziçi boyunca uzanan yalılarda, son model yatlarıyla rüzgâra karşı yelken açanlar.

Ve aynı gökyüzünün altında…

Çukurova’nın yakıcı sıcağında pamuk toplayıp, tek göz odada bir tas çorbayı on kaşığa bölenler. Nasırlı elleriyle çocuklarını severken acıtmaktan korkan anneler.

Birbirine benziyordu tüm kadınlar…

“Rızası vardı” denilerek susturulanlar, defalarca kirletilen hayatlar ve bir bıçağın ışıltısında yarım bırakılan ömürler.

Ve bazıları…

Ekran ışığında zenginleşip hiçbir şey olmamış gibi gülümseyenler.

Ama hepsi aynı gökyüzünün altında…

Aynı gökyüzünün altında yaşayanlar ve hayatta kalmaya çalışanlar.

Nişantaşı’ndan Yüksekova’ya,

Karadeniz’den Çukurova’ya

Birbirine benziyordu tüm kadınlar…