Her Yokuş – Mehmet Aluç

mehmetaluc

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Her Yokuş

Bir kapı aralanır içimde,

Ne ses ne bir gölge,

Yalnızca insanın kendi kalbine dokunan

O ince ürperti.

Yorgunlukla karışmış bir sevinç,

Gözlerimin kenarında bekleyen çocukluk gülüşleri.

Bir çöl uzanır uzaklarda,

Kumları özlemden yapılmış,

Ve her adımda bir hatıra su gibi akar avuçlarımdan.

Ama bilirim,

Her yolun sonunda bir menzil vardır,

Bir dost eli, bir anne duası,

Bir sevgilinin sessiz bakışı.

İşte o menzile doğru yürürüm,

Düşe kalka,

Ama her seferde, ama hâlâ umutla.

Bir kapı kapanır ardımda,

Sesini duymam, yalnızca boşluk kalır.

Her ayrılık bir taş gibi düşer kalbe,

Ama taşın altında filizlenir yeni bir yol.

Adımlarım kumlara gömülür,

Her iz rüzgârla silinir.

Çöl, yalnızlığın en eski aynasıdır:

Susuzlukla sınar, sabırla öğretir.

Bir gölge, bir serinlik,

Bir dostun hatırası gibi belirir.

Özlem, suya kavuşan dudakların ilk şükür duasıdır.

Yükseldikçe nefesim daralır,

Ama zirvede bir ışık vardır.

Umudun dağına çıkan bilir:

Her yokuş, kalbin yeniden doğuşudur.

Mehmet Aluç