Onu Yolda Gördüğümde Beni Görmemişti Ama Ben Onu Görmüştüm – Mehmet Aluç

mehmetaluc

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Onu Yolda Gördüğümde Beni Görmemişti Ama Ben Onu Görmüştüm…

Bu denemenin geniş kapısını böyle bir cümleyle aralamak, aslında insanın kendi

görünmezliğini ve aynı anda başkasının görünürlüğünü sorgulaması demektir.

Yolda karşılaşmalar, çoğu zaman hayatın en sıradan anları gibi görünür; ama

bazen bir bakışın eksikliği, bir selamın unutuluşu, bir yüzün fark edilmemesi,

içimizde derin bir yankı bırakır. Görülmemek, insanın varlığını sorgulatan bir

deneyimdir. Oysa görmek, başkasının varlığını onaylayan bir eylemdir.

Ben onu görmüştüm. Bu, benim için bir tanıklık, bir bağ kurma çabasıydı. Ama o beni

görmemişti. İşte tam burada, insanca bir kırılma başlar: Görülmeyen taraf,

kendi değerini sorgular. “Ben buradayım, neden fark edilmedim?” sorusu, kalbin

en sessiz köşesinde yankılanır. Oysa belki de karşı tarafın dikkatsizliği,

dalgınlığı, kendi iç dünyasına gömülmüşlüğü vardı. Ama yine de insan,

görülmediğinde eksilmiş hisseder.

Denemenininsanca tarafı şudur: Biz birbirimizi görerek var ederiz. Bir bakış, bir selam,

bir küçük tebessüm, insanı yeniden hayata bağlar. Görülmemek ise, bir tür

yokluk duygusu verir. Yolda karşılaşmaların önemi, işte bu görünürlük oyununda

saklıdır.

Ben onu gördüm, çünkü görmek benim için bir sorumluluktu. Onu fark etmek, onun varlığını kabul

etmekti. Ama o beni görmedi. Belki de bu, hayatın bana söylediği bir dersti:

Görülmek için değil, görmek için yaşamak. Çünkü insanca olan, başkasının

varlığını onurlandırmaktır. Ve uzun yolculuklarda, insanın en büyük ihtiyacı budur: Görülmek kadar görmek. Bir gün, belki o da beni görecek. Ama o güne kadar, ben görmenin insanca yükünü taşımaya devam edeceğim. Çünkü görmek, insanı insan yapan en derin eylemdir, vesselam.

Mehmet Aluç