Ayağında potin zengin mi sandın – Oğuzhan Öcal

oguzhanocal

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Anadolu’nun şirin bir köyünde, iki genç vardı. Çocukluklarından beri yürekleri birbirine emanetti. Evlenmek için sözleşmişlerdi. Elif ve Mustafa, birbirlerinden başkasına asla bakmaz, gözleri hep birbirini arardı. Her yerde adları birlikte anılır, gönülleri aynı heyecanla çarpardı. Elif’in aklında, fikrinde, kalbinde ve sözünde yalnızca Mustafa vardı.

Zaman geçip giderken, köyden Nihat adlı bir genç, askeri okulu kazanmıştı. O yıllarda, askeri okula gidecek olanların üniformaları ve eşyaları daha okul başlamadan evlerine gönderilirdi. Nihat’a gelenler arasında, gıcır gıcır parlayan yepyeni bir çift potin de vardı. Dayanamadı; hemen giydi potinlerini ve köyün taşlı yollarında dolaşmaya başladı. Her adım atışında, potinlerden yükselen ses, köyün sessizliğini delip geçiyor, herkesi kendine hayran bırakıyordu. Öyle potinler kimselerde yoktu.

Bir gün Nihat, çeşme başından geçerken, orada su alan kızlar arasında Elif de vardı. Elif, arkadaşlarına dönüp, “Kim bu potinli çocuk?” diye sordu. Arkadaşları şaşırdılar. Çünkü Elif, Mustafa’dan başkasına bakmaz, başkasını sormazdı. Köy küçüktü; bu söz, dilden dile dolaştı. Ağızdan ağıza aktıkça, sözün rengi değişti, anlamı başkalaştı. Sonunda Mustafa’nın kulağına farklı bir hikâye olarak ulaştı.

Mustafa, içten içe küstü bu davranışa, ama Elif’e bir şey söylemedi. Belki anlardı hatasını, belki yanlış anlaşılmanın izini silmek isterdi. Fakat aylar geçti, Elif yanlışını anlamadı. Mustafa ise gönlündeki kırgınlığı bir türlü atamadı ve bir gün sessizce terk etti köyü. İşte onların hikâyesi, türkü oldu; dillerde dolaşan, yürekleri titreten bir ağıt:

“Hacel’obasını engin mi sandın
Ayağında potin zengin mi sandın
Her olur olmazı dengin mi sandın
Ay da geçti göremedim yâr seni”