DAVET-RIFKI YAVAŞ

Medyagri

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Şimdi şöyle yapsak seninle. Anlaşsak. Kilometreleri kaldırsak aramızdan. Sen bir adım gelsen, ben bir adım. Aramızdaki üç adımlık mesafenin tam ortasında kucaklaşsak.

Ben sepetimdeki ahududulu reçeli çıkarıp, pembe piti kareli az önce el ele serdiğimiz örtünün üzerine yerleştirsem. Ardından haşlanmış yumurtaların kabuklarını soyup tabağa dilimlesem. İki poğaça yol üstünden aldığın, benimse evden getirdiğim iki ekmek dilimi, salça sürülmüş çocukluk tadı da soframızda yer alsa. Domates ve salatalıkları soyup tabaklarımıza pay ederken baharın kokusunu taşısak içimize. Sen termosundan kağıt bardaklara çayı döksen. Dumanı hâlâ tüten, sıcaklığını yitirmemiş. Sonrası, tüten dumanın sönüşü gibi.

Hiç konuşmasak mesela. Neşeni de getirmiş olsan yanında; hani yirmi yaşından kalan, örselenmemiş, henüz umutları olan. Olmayacak şeye coşkuyla gülüp komik zanneden. Sonra 90’lardan bir müzik açsak da sırtını yaslasan ağaca. Göğsüne yaslasam başımı, kalbinin sesini dinlesem.  Andan alıp götüreceğim tek şey ses olurdu. Çünkü yaşıyor olduğunu bilmek çok güzel.

Oysa böyle bir andan sonra sığınılan yalnızlık acı verir. Şu sessizliği bozmayı tercih edemeyiz. Zaten bizimki de yalnızlık değil, “kaçış”. Yaşamaktan, örselenmekten kaçış. Ölümün iyisini isteyiş; yani yaşamın ağırlığından kaçış. Ölümden değil de oluş şeklinden korkuş. Neyse. Sözleşemeyiz yani. Korkarız sonrasından. Sonrasını biliriz. Daha yaşamadan. Öncesi olamaz o nedenle.

Verilmiş sözlerimizle kendimizi yakınlarımıza adarız. Ait olduklarımızın hayatından çıkınca bizi fark edeceklerini bilerek, aralarında görünmeden  yaşarız. Bir günü hediye edemeyiz kendimize. Çünkü görünür olunabileceğini bilmek bizi zedeler.

Yerinde kalmalısın.

Kimseye bahsedilmemiş bir mekân ve zaman dilimi hikâyelere girse de okuyan kendini orada bulsa. Okuyucu hayalini kursa. Sonra döneriz yalnızlığımıza desem.

“Al, senin olsun yalnızlık.”

Olmaz.