POSTACI, AYRILIK VE KUMANDA-ÖMER ÇOLPA

09 Aralık 2025 17:10

Medyagri

Postacı kapıyı çaldığında çarşıdaydım. Döndüğümde adam kapının önünde, elindeki zarfı sanki “Kardeşim seni ünlü yapacağım!” diyen menajerler gibi havaya kaldırmış halde poz veriyordu.
Bir an dedim ki: “Acaba yanlışlıkla bir yarışma mı kazandım? Çekilişle Ada’da villa falan mı çıktı?”

Yok, tabii ki öyle bir şey değilmiş. Hayatım bu kadar sürprizi kaldıramaz zaten.

Postacı gözlerimi görünce heyecanlandı, ben de onun bu heyecanına anlam veremeyince ikimiz de saçma bir enerji içinde kaldık. Ben “Merhaba” demeye çalışırken o çoktan “Tebrikler!” diye bağırmıştı.
Niye beni tebrik ettiğini hâlâ bilmiyorum.

O gün benim tek hedefim indirimli makarnaydı. Hem de en sevdiğim marka. O yüzden gönül rahatlığıyla söylüyorum:
Günün en gerçek kazananı bendim.

Gülümsemeye çalıştım ama yüz kaslarım bana “Abla bugün izin günümüz, lütfen zorlama,” dedi.
Ben de sahte gülüşümü iptal edip nötr ifademe geri döndüm: Boş bakış + hafif şaşkınlık.

Akşam oldu; ben dramatik bir sahne bekliyorum… yok. Sadece sessizlik.
Benim hayatım sesi kapatılmış dizi gibi: görüntü var, duygu altyazılı.

Bir ay boyunca o konuştu.
Ben dinliyormuş gibi yaptım.
Yani beynim dışarıda “Evet evet canım tabii ki…” modundaydı ama içeride şu sahneler dönüyordu:

“Beklerim” dedim bir de.
Ben bile inanmadım.
O da inanmadı.
Apartmanın kedisi bile inanmadı.
Ama romantik komedilerde böyle replikler veriliyor diye düşündüm. O sırada uzakta bir yerlerde fon müziği başlamış olmalıydı ama bizdeki fon, üst komşunun çoraplarını termosifire vurma sesi oldu.

Ayrıldığımız gün apartman kapısına kadar indirdim.
Sanki ilişki bakanlığıyla yapılan bir devir teslim töreni gibiydi.
O gitti, ben kaldım.
O yürürken öyle kararlıydı ki bir an “Acaba beni mi terk etti, yoksa bir maratona mı katıldı?” diye düşündüm.

Hatırladıkça gülümsüyorum… ama o gün ağladım.
Biraz duygu, biraz polen, biraz da gözlüğümün buğulanması.

Bizim ilişki, onun anlattığı büyük müzikalde benim sürekli yanlış repliği söylemem gibiydi. “Aşk” diyecek yerde “Tamam” diyordum. Ritmin neresinde durmam gerektiğini hiç bilemedim.

Zarf?
Eve bomba etkisiyle girdi.
Maskeleri düşürdü.
On yıldır oynadığım “Dinliyormuş Gibi Yapan Adam” rolüme veda ettim.
Ki bu rolü de hiç doğru düzgün oynamıyordum.

O gittikten sonra evin duvarlarına baktım. Daha önce onun sesi çarpar geri dönerdi.
Benimki?
Duvara çarpacak kadar yüksek çıkmıyor ki.
Benim sesim bildiğin uygulama bildirim sesi gibi: ding!

Ceplerimi yokladım.
“Acaba ondan bir şey kaldı mı?”
Yok.
Benim ilişkimden bana kalan tek şey: boş cepler ve azıcık yalnızlık.
Bir de makarna ama onu sonra yedim.

Salonun loş hâli gözümde canlandı.
O mutfakta şarkı söylerdi, ben maç izlerdim.
O “Hadi gel bir şey söyleyeceğim!” derdi, ben sesini kısmadan “Hehe evet” derdim.
Sonra o dönerdi ve ben hemen sesi açardım.
İlişkinin üçte biri yanlış duymalarımdan oluşuyordu.

Dinleseydim…
İtiraz etseydim…
Bunları düşünüyorum.
Ama sonra kendime bakıyorum: “Yok ya, ben itiraz ederken bile nazik bir insanım. Karşı taraf bağırır, ben ‘dilersen bu konuya daha sonra dönebiliriz’ derim.”

O akşam koltuğa uzandım.
Kapı açılmadı.
Televizyonun sesini ayarladım ve hayatımda ilk defa kumanda bana aitmiş gibi hissettim.
Sonra online yemek uygulamasında gezindim. Onun “Yeme sakın, çok zararlı!” dediği şeylerin hepsi menüde bana göz kırpıyordu:
“Gel bize! Biz seni olduğun gibi kabul ederiz!”

Tabii ki pizzayla başladım.
Kapı çaldığında eskiden “Aaa yine mi pizza?” diyen sesi yoktu.
Ben de “Evet yine pizza, çünkü bu evde artık demokrasi var!” dedim kendi kendime.

Gece olunca evde tek bir ses vardı.
O ses bana dedi ki:
“Kanka, yalnızlık sana iyi geldi galiba.”

Zarf hâlâ masanın kenarında duruyor.
Ben ona bakıyorum, o bana bakıyor.
Aramızda tuhaf bir elektrik var ama eminim benden hoşlandığı falan yok.

O zarf eve geldiği akşam, ev genişlemeye başlamıştı.
Belki de ben genişledim.
Belki de sadece pizzadan dolayı şiştim.
Emin değilim.
Ama bir ferahlık olduğu kesin.

Bu Eseri Paylaş: