YAVAŞLAMAYA DAVET

Medyagri

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Zaman hoyratlaştıkça insanlar geleceği bile bugünden tüketmeye başladı. Henüz yaşanmamış olanı “ilk ben söyledim” diyebilmek için acele ediyorlar; sanki önden konuşmak, önden göstermek görünürlüğün kapısını aralıyormuş gibi. Herkes kendi zamanını hızlandırarak bir adım öne geçmeye çalışıyor.  Hatırlamak, kimsenin yarışmadığı bir alan; sessiz, içe dönük, kimseye gösterme zorunluluğu olmayan bir eylem. Sosyal medyanın içerikçisi geleceği pazarlarken, paylaşan da aynı telaşla “ben bunu biliyorum” demeye çalışıyor. Ama hatırlayan insanın telaşı yok; onun derdi görünür olmak değil, görünmeyenin içindeki sesi duymak. Zamanın hoyratlığı belki de en çok burada açığa çıkıyor: Gösteren çoğalıyor, hatırlayan azalıyor.

Bugün öyle hızlı bir çağdayız ki ne zamanın akışını fark edebiliyoruz ne de kendi iç sesimizi. Sabırsızlık, çağın en baskın teması hâline gelmiş durumda.

İnsanları yavaşlamaya davet etmek isterim. Çünkü hızın içinde kaybolan şey, aslında insanın kendisi. Herkes bir şeyleri önce söylemenin, önce göstermenin telaşında; sanki zamanın ipini biraz daha erken tutan, hayatı da daha çok yaşayacakmış gibi. Oysa yavaşlamak bir geri çekilme değil, bir derinleşme biçimi. Yavaşlayan insan, seslerin arasındaki boşluğu duyar; kelimelerin ardındaki nefesi, anın içindeki ağırlığı fark eder. Gösteren çoğaldıkça hatırlayan azalıyor; ben bu yüzden yavaşlamayı bir lüks değil, bir ihtiyaç olarak görüyorum. Belki de çağın en büyük cesareti, hızın ortasında durup “şimdi”yi yeniden sahiplenmek. Yavaşlayan insan görünürlüğünü kaybetmez; aksine, kendi iç ışığını daha net görür.

Hız bizi derinlikten koparıyor. Önce söylemek, önce göstermek, önce tüketmek… Hiçbiri insanı daha gerçek kılmıyor.

Yavaşlamak bir kaçış değil; bir yüzleşme. Anı duymak, nefesi fark etmek, kendine dönmek.

Gösteren çoğalıyor, hatırlayan azalıyor. Biz hatırlamanın tarafındayız.

Durmak cesarettir. Zamanın hoyratlığına karşı en sessiz direniş.

Yavaşlık bir lüks değil, bir ihtiyaç. Görünür olmak için değil; gerçek kalmak için yavaşlıyoruz.

Yavaşlamak, zamanın hoyratlığına karşı insanın kendini koruma biçimidir.