
Camın kenarında oturdum,
yanımda demli bir kaçak çay,
elimde tütün kokan bir sigara…
Martılar ötüşüyordu uzaklarda;
her biri kendi umudunun peşindeydi.
Derken bir martı gördüm,
kanadı kırılmıştı.
Gözlerinin derinliğinde
koca bir gökyüzü susuyordu.
Belli ki sevgiden,
belli ki umuttan medet umuyordu.
Baktı gözlerimin içine,
sanki “Beni de yaşat,” der gibiydi.
Uzatıverdim ellerimi ona;
kırık kanadına değil,
yarım kalmış umuduna dokundum.
Çünkü bazen
kanadı kırılan yalnızca bir kuş değildir;
insandır, hayaldir, yürektir…
Ve ben o gün anladım:
Umut, kanadı kırık olsa bile
gökyüzüne bakmayı bırakmamaktır.
Kanadı Kırık Bir Umut-HALİSE AYDOĞDU
Yorum Yaz