
SEN EVİMSİN – ERKAN EREN
SEN EVİMSİN
bölünen yüzündeyken akşamların
uzaktım aynalardan, aynalar ki tanımayan beni
gizle beni, viraneyim
en çok bugünmüş sevgine muhtaçlığım
sokağın neresinde kalır evin
yurtsuzluğuma çaresin, tam da burasında anın
aklıma gelişin
ortasındayım izbe sokağın, unutulmuşluğunda
ki bu sokaklardır hep yadırgar beni
yalnızlığımla geliyorum ey sevgili
al içeri, almazsan
unutup giderim. geldiğim ve gittiğim her yeri
ev istiyorum
gök kapanmayan üstünde
azıcık yağmurlu
biraz kış soğuğu
ve baharlar çiçekler uyanan yüzümüzde
ev istiyorum
ruhuna bakan bütün pencereleri…
ŞİİR-SEN EVİMSİN
Yorum Yaz