RUHUMA DÜŞEN YAĞMUR – ZEYNEP KIVANÇ

ZeynepkIVANC

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Bu gece yağmur yağıyor,

Ama ıslanan kaldırımlar değil yalnızca;

Ruhumun en sessiz yerleri de damla damla ıslanıyor.

Bir yağmur düşüyor içime, adı sensizlik, kokusu eski günler…

Her damlasında yarım kalmış bir cümle,

Söylenememiş bir veda, geri dönmeyen bir ses var.

Penceremin camında yağmur izlerini seyrediyorum.

Her damla aşağı süzülürken bir anı da peşinden götürüyor sanki.

Ben ise hiçbirini bırakmak istemiyorum.

İnsan bazı acılarını bile sever;

onlar, kaybettiklerinden geriye kalan son hatıradır.

Ruhuma düşen yağmur öyle sessiz yağıyor ki…

Kimse duymuyor.

Ne odamın duvarları, ne gecenin karanlığı,

Ne de başucumda duran saat…

Bir tek ben biliyorum içimde kaç mevsimin sustuğunu.

Bazen gökyüzü de insana benziyor.

O da dayanamayınca ağlıyor.

Belki bu yüzden yağmurları seviyorum.

Yağmur yağarken kimse “Neden ağlıyorsun?” diye sormuyor.

Gökyüzü ağlıyor, ben susuyorum.

İkimiz de kimseye anlatamadığımızı damlalarla söylüyoruz.

Sonra bir dua düşüyor dudaklarımdan:

“Allah’ım…

Ruhuma düşen bu yağmur beni boğmasın.

Beni temizlesin.”

Belki bazı yağmurlar yıkmak için değil,

İçimizde biriken tozları yıkamak için yağar.

Belki her gözyaşı bir son değil,

Yeniden başlamanın sessiz işaretidir.

Bu gece yağmur yağıyor…

İlk defa kaçmıyorum ıslanmaktan.

Bırak yağıp geçsin.

Bırak ruhum biraz sussun, biraz ağlasın, biraz da yeniden yeşersin.

Yağmurun ardından her zaman güneş çıkmaz belki…

Ama toprağın altında mutlaka bir umut uyanır.