Şiir – Gazzeli Çocuk-HAVVA ÇALIŞKAN

Havva Çalışkan

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Gazzeli çocuk

Gazzeli bir çocuk,

Ne adı belli ne sanı,

Titriyor bir betonun üstünde,

Gözlerinde korku ve dehşet

İliklerine kadar yaşanmış tarifsiz bir şiddet.

Gazzeli bir çocuk,

Yapayalnız oturuyor hastanede, betonun üstünde.

Sahipsiz, kimsesiz…

Mühürlenmiş kalpler alkışlıyor bu acıyı,

İnsaflısı seyrediyor kılını kıpırdatmadan,

Ve çocuk titriyor yüzü gözü toz toprak içinde…

Alnından masum yüzüne

Süzülüyor inceden inceye kanlar….

O, elindeki ufacık yarayı gösteriyor “uf oldu” dercesine…

Annesi de yok ki, öpsün yarasını, dindirsin acısını…

Gazze yanıyor, Gazze yıkılıyor !

Herbiri bir “deha” ürünü

Herbiri bir çocuk bedenini paramparça etmeye programlı

Herbiri çocuk yüzlerdeki gülücükleri yok etmeye ayarlı !

Dört duvar arasına kıstırılmış bir halkı kökünden yok etmeye ant içmiş alev alev bombalar…

Kalpleri kaskatı, gözleri dönmüş, merhamet nedir bilmez katiller sürüsü…

Tüm dünya esir, tüm insanlık tutsak

İzliyor katliamı…

Merhametli yürekler acıyla kavruluyor,

“Durdurun bu katliamı” !

Fakat durmuyor katliam,

Çilekeş bir halkın kökünü kazımaya and içilmiş,

Yüzlerde iki yüzlü gülüşler

İnsanlığın aklıyla dalga geçiyor…

Gazze yanıyor,

Gazzeli çocuklar ağlıyor…

Havva Çalışkan    07.12.2023