SINIR GÖKYÜZÜ-DÜŞ KAPISI YAZARI DEVRİM YÜKSEK

Medyagri

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Kimi sessizliğin uğultusundan kulağı kesik dolaşır,
kimi, eşitsiz gelişen bir dünyada, estetik kaygılar peşinde kaybolur, yollara vurur
kimi dışa vurur, kimi içe, kimi vuracak yer bulamaz, deliye vurur…
Çağ başka bir çağ, en gerekli şey sensin demiş ozan;
Kamu ortaklığına dönüşüyor, insanın tedavi edilemez ortalama iktidar alışkanlığı ve bulaşıcı, yayılmacı sıradanlığı…
Sığ sular akıyor, kurulan köprülerin altından, çağın ruh hastalıkları bile sıradan;
kadın erkek, kamu suratında eriyip birbirine karışıyor, adına genelin iyiliği için deniyor. Genel birtakım çocuklar yapıyorlar geceleri, genel çocuklar doğuruluyor gündüzleri, hepsi de genel savaşlarda, olağan (genel) şekilde ölsünler diye…

Çoğunluğun sığlığı ile azınlığın yalnızlığı arasında sıkışıp kalıyor, çıkış arayan;
sınır gökyüzü, gidebilene açık ama yeryüzünde nefes alacak hava bulmak giderek zorlaşıyor.
Renkler hala canlı, derinlemesine kesebiliyor, fakat kesilen çoktan can vermiş, gördüklerimize duyarsızız…
Onca kan, ter, gözyaşı, acı ve keder, ölümler…
Gidenler, kalanlar, binlerce yıldan bize miras olanlar;
korkular, yok edilemeyen vahşet ve her daim gösterimde, modası hiç geçmeyen film, ölüm.!!!

Diyor ki, çok da önemsemeyin kendinizi, bugün var, yarın yoksunuz, vazgeçilemez bir tür değilsiniz.!
_____Devrim Yüksek_____