

Yazdan kalma bir günü almışsın yanına; bir de yalnızlığını. Silinen hatıralara karşı, yazın izini sürüyorsun. Elinde fotoğraf makinesi: her deklanşör çınlaması, geçmişin mühürlenmiş bir yankısı.



Özlemlerini yaz gibi geride bırakmışsın. Bir yaz daha geçti; sen de yapraklarını döktün. Ardında bahar var, ama bahara varmadan önce kışın sessiz ağırlığı.

“Kader gayrete aşıktır” sözü zihninde dönüyor; “Ne zamana kadar?” sorusu cebinde taşınıyor. “Umuda az kaldı” diyerek yürüyorsun. Bir bankta soluklanıyorsun. Yapraklar örtü oluyor, toprak saklanıyor. Ormanda renklerin cümbüşü: kızarıyor, sararıyor, dökülüyor. Toprak, sabırlı bir ana gibi, hepsini içine alıyor.
Milletin “çürüme” dediğine aldırma. Bu, yeniden varoluşun sessiz şarkısıdır.
Bu, yeniden varoluş; yeniden oluş.


SONBAHAR VE YALNIZLIK-MEHMET AKİF GÜLAL
deneme bonusu veren siteler deneme bonusu verabetgiris.co
“Bazı kelimeler karanlıkta anlam kazanır.”
Yorum Yaz