BABAMIN ANNESİ-MEHMET AKİF GÜLAL

Medyagri

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

BABAMIN ANNESİ

Eski bir hatıra
Yeni bir acıdır her zaman
Ve seninle yaşanmış onlarca güzel anı
Çocukluğumda saklı kalan.

Babamın annesi
Kulağımda sesin yankılanıyor
İlkokulun ilkinde,
Demir parmaklıklı pencerenin önünde
Ben daha teneffüsün ne olduğunu bilmiyor
Ve ağlıyorken
Sen çocuğum ağlıyor diye ağlıyorken
Ve gidemiyorken arkana dönüp…

Benim oğlum büyük adam olacak diyorken
Ki seni haklı çıkaramadım belki ama
Seni çok büyük sevdiğim gerçektir.
 

Gerçektir bu yaşadığım sancılar
Rüyalarımda hâlâ
Dedemle aranıza sıkışıp
Biletsiz yolculuklara çıkıyoruz,
Ne zaman bir otobüs koltuğuna otursam
Yanmam ondan, sızlamam ondan.

Çiçek desenli basma entarine bakıp
Papatya bahçelerinin hayalini kuran
Ben işte o saçları asker traşlı çocuğum
Büyümedim hiç,
Belki ellerim, yüzüm, boyum, saçlarım
Kalbimde hâlâ
O çocuktur, eteklerine tutunarak yürüyen
Senden kalan…

Avuçlarının içinde kalmış
Kına kokusuyum biraz
 

Sakallarıma dokunduğunda burnumun ucunda
Ve oğlum delikanlı olmuş,
Sevdiğin kim dediğin zamanlarda
Bak, Necla burada
Elimizde karanfiller
Geleceğiz yanına,
Rengârenk çiçekler dikeceğiz
Hüznün suyuyla sulayacağız toprağını

Unutmadım hiç,
Bir cami avlusunda kaybolduğum günü
Bütün insanlar birbirine benziyordu
Kuşlar, gökyüzü, simitçiler,
Seni bulunca sarıldığım gibi
Sarılıyor şimdi bana anıların
Uzak bir boşluktan sesin yankılanıyor
 

Babamın annesi,
Senin öldüğün gün büyüdüm ben
O dizlerinde uyuttuğun çocuk
Çıktı benden…

Hastanenin verdiği ölüm kâğıdı
Sadece bir kâğıttır bilene
Onu gömdüğüm mezarının kenarında
Belki durur

Babamın annesi
Ömrümün babaannesi
Senin rahminden türemek
En büyük onurumdur…