
Bir bulutum.
İçimde, ışığı usulca çoğaltan bir sessizlik saklı.
Bazen gölgeler düşürürüm toprağa;
bereketi azalır.
Kasvetim değdiği her şeyi
kendi rengine boyar.
Bazen içimde büyüyen yangın
kendi harını bana taşır;
taşıyamam,
kendime bile ağır gelirim.
Kimi zaman sızlayan kalbim
içini döker, çiseler yağmur;
kimi zamansa arsız bir sel olur,
önüne ne çıkarsa götürür, yıkar.
Sonra bir an gelir,
mavinin sonsuzluğuna göz kırpar.
Tebessüm ederim.
Küskünlüğüm yerini
bir renk cümbüşüne bırakır;
bir tanrıça gibi
ufukta arz-ı endam eder.
Nedensiz değildir
“bazen”lerim.
Her değişim,
her susuş,
her taşkınlık,
yüreğimde yazılmış
eski bir anlatının
yeniden dile gelişidir.
BİR GİZEMLİ BULUT_ HİLAL GÜR
Yorum Yaz