
Bir yolu olmalıydı.
Gecenin omzuna tutunup
karanlığı
ince bir çizik gibi yaran.
Ufka bakmak
yetmez belki;
yönünü
içinde sönen
ışıktan bulur insan.
Sevgiyi yitiren avuçlara
soğuk bir boşluk dolar.
Oysa,
kırılmamış bir düş gibi
dururdu umut
uzaklarda.
Zaman paslı bir testere değil artık;
sesi duyulmayan
bir cerrah,
keserken teşekkür bekleyen…
Kanadığımızı inkâr edip
iyileştiğimizi sanarken.
Bir yolu olmalı, diyordum.
Belki de yoktu.
Belki de karanlık
sadece karanlıktı.
Eğer yürek
kendi elleriyle
kendini boğuyorsa,
bir nefes vermeli.
Hayatın anlamı yok belki de.
Ama insan,
yokluğa bir ad koymadan
yaşayamıyor.
Boşluklarda
anlam yaratıyorum,
her nefesimle.
BİR YOLU OLMALIYDI-HİLAL GÜR
Yorum Yaz