HASRETİN ŞAFAĞI

erkaneren72

Paylaş

Paylaş

1 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

HASRETİN ŞAFAĞI

bu kentin uzağında yaşıyorum sanki

yabancısıyım müphem kalan yüzlerin

içimden kabarınca anlaşılmazlığı gecenin

çöl yalnızlığında aranıyorum

uzağımdan gelirken azap çeken seslerin

gözlerimde savrulan inleyişleri

iniverir yamaçlarına ölümden

zincire vurulan insanlığın solan gülüşleri

karanlığa esaretinden

dökensin göz yaşlarını uzun geceler boyunca

sokaklardan geçmekte arada bir gölgen

sığamazsın gövdenin izleğine

ve ağını örer yorgun hasretlik

burkulan yüreğinde

derin suskunluğunda odanın

anımsanır geçenler ve puslu duvarda suretin

gözlerinde ağırlanır gizemi soylu tarihin

buharlaşırken baktığın her yerde

ve ağını örer yorgun hasretlik

burkulan yüreğinde

ardıma düşen kendim

yıkılan bu kentin feryada dönen çığlığı gibi

umutsuz düşüncenin sığınağında

durmadan, hiç durmadan arayıp kendini

sığınmak umuduna

zaman küllenir

uçurum gözlerinde şafağı sökerken aydınlığın

düşlenir hayat

bir daha, biraz daha, hep usanmadan

ve ağını örer yorgun hasretlik

burkulan yüreğinde…