ŞİİR – BANA GÖZLERİNİ VER

erkaneren72

Paylaş

Paylaş

1 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

BANA GÖZLERİNİ VER

bana gözlerini versen

uykuların esrikliğinde bütün hüzünler gecedir

düşerken yüreğine soğuk damlaları gözyaşlarımın

sessiz ve yankısız

çalınırken kapım, çalınıp açılırken ardına kadar

uyanır gibi güzel günlerin özlemine

bana gözlerini versen

düşlenir hayalinin gölgesinden

düşler ki beyazdır vurur dalgalarıyla kıyılarıma her sabah

masmavi bir kelebeğin umudu kanatlanır

ay ışığında parlayarak

gülüşün bakarken penceremden deruni yalnızlığıma

en sahiden hayat ki tutuşturuverir dağlanan dizeleri

bana gözlerini versen

yüreğim ki mahpus aşkından

bütün renklerim anarken seni düşünmeden

seviyorsa seni kederim

açıyorsa gonca gibi arada gülen yüzüm

gönül bahçem bahardır

ve kokar tenin rayihasından

dünyanın yekpare güneşi yükselir

gökyüzünün tılsımlı mavisi bakınır yeryüzüne

hürriyet kanatlarında kuşların çırpınır sevincinden

bana gözlerini versen

yedi düveli kapandırır gibi ayaklarına

ve dimdik dikilip karşısına dağdan engellerin

su içmek gibi

nasılsa ekmeğin tadı

verince ey sevgili mağrur gözlerini

yazgımızın kutlu tarihi hep yaşatacak bizi…