✨️ ZAMAN KUŞU-İLKNUR ARAL GÜLEMEK

İlknur Aral GÜLEMEK

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

✨️ ZAMAN KUŞU
“Hep kötü olaylar, can sıkıcı yaşantılar tekrarlanıyordu. Güzellikler bir kere görünüp kayboluyordu..”

Oğuz Atay’ın bu sözü hayatımızın gerçeği oldu adeta. Hayata göğüs gererken umudun arkasındaki ışığı beklemenin verdiği yorgunluktan ibaret oldu yaşantımız..
Can sıkıcı olayların ve hayal kırıklıklarının peşimizi bırakmadığı bir döngüye girmiş gibiyiz. Olumsuzluklar hayatımıza birer ev sahibi gibi yerleşirken, güzellikler yalnızca kapıdan bakıp geçen misafir gibi oldular. Yaşantımızda kalıcı olarak yer etmiş gibi görünen kötülüklerin karşısında, güzellikler bir anda gelip geçen bir gülümseme misali çabucak çıkıp gidiyor hayatımızdan. Herşeye rağmen, kötülüğün bu ısrarcı tekrarına karşılık o bir anlık mutluluk ve huzuru yakalamaya çalışıyor ve boğulmak üzereyken nefes almak ister gibi sarılıyoruz.

Son günlerde her kafadan çıkan felaket tellallığı haberleri, hayatımızı kabusa çevirmeye niyetli ısrarcı kötülükler olarak çıkıyor karşımıza. Daima bir olumsuzluk beklentisi içinde olmalıyız onlara göre. Bunca kötülük ve sıkıntı içinde geçmiş zamanların üzerine, tüm bunlar yetmezmiş gibi, artık aydınlığı ve huzuru özlemiş olan kitleleri ısrarla karanlığa ve kaosa sürüklemeye çalışan, karanlık tarafın fedaileri gibi herbiri..

Hayatın zaten fırtınadan ibaret olan boğucu tekrarlarına rağmen, zihnimiz ve kalbimizle o “bir kere görünüp kaybolan” ışıklara tutunarak ayakta kalmaya çalıştırıyoruz. Belki de asıl önemli olan, güzelliklerin kalıcı olması değil, bir görünüp bir kaybolurken ruhumuzda bıraktığı izler oluyor ve zaman böylece akıp gidiyor..

Zaman deyince.. O, hayatımızın en değerli ama ele avuca sığmayan kuşu. Bazen uçarcaşına, bazen de de ince bir kum tanesi gibi kayıp gider avucumuzdan. Bu yüzden, yarının bilinmeyen gölgesine sığınmak yerine, bugünü hakkıyla yaşamamızı öğütlüyor bizlere adeta..

Yarının nasıl olacağı, hatta olup olmadığı dahi bilinemiyorken, işte; o iyilik duygularını hatırlayalım. Aksi halde, hayatın içinde bulunan tüm varlıklara karşı bir tebessümü, samimi bir teşekkür, bir merhabayı esirgemek, kendi yaşamımıza yapılmış en büyük haksızlık olacaktır.

“Söylesene, bir mevsim ne zaman huzur kokar? Kahveni yudumlayıp, yağmurun sesiyle özlem giderdiğinde mi, yoksa sonbaharın renkli yaprakları arasında gülümsediğinde mi?” diyor Murat Bozoğlu da.. Bana göre, insanlık geri geldiğinde huzur kokar ancak mevsimler.. Eğer gelecekse de o güne değin hep yarım olacak mutluluklar..

Bu yüzden; çok geç olmadan dokunalım sevgiye, dokunalım ruhumuza huzur ve mutluluk katacak olan bütün güzelliklere diyorum.. Kimbilir.. o bir görünüp bir kaybolan mutluluklar belki de kalıcı olarak yer bulur hayatımızda ve o ele avuca sığmayan zaman kuşu, nasıl olsa yol alacak iken, kanatlarını huzura doğru çırpmış olur en azından.
Işık ve sevgiyle.. ✨️🤍 (✍️İlknur)