Medyagri

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Hayatın kapıları bazen dışarıdan, bazen de insanın kendi eliyle içeriden kapanır.

Bu kitaptaki insanlar o eşiğin önünde duruyor. Kimisi evinden, çocuklarından ve yıllarca taşıdığı kimliğinden kovuluyor; kimisi evliliğin, alışkanlıkların ve sessizliğin kapısını birdenbire çarpıp kapatıyor. Kimisi yıllar boyunca kilitli kapıların arkasında yaşayıp sonunda kendi odasının anahtarını eline alıyor; kimisi de seçtiği hayatı bırakıp geride bıraktığı “eski ben”ini arıyor.

Yoksulluk, ihanet, yalnızlık ve toplumun yargıları onları farklı yollara sürüklüyor. Bazıları hayatta kalmak için beklenmedik kapılardan geçiyor, bazıları ise kendi kapısını kilitleyerek yeniden doğmaya çalışıyor.

Bu öykülerde beklenilen büyük zaferler yok. Sadece küçük yenilgiler, yarım kalmış cümleler ve kimsenin duymadığı sessiz çığlıklar var.

KAPIYI KİLİTLEYEN KADIN, insanın en derin yalnızlığına ve kendi kapısını kilitlemeye cesaret eden kadınların ruhuna ışık tutuyor.

Yazarın cinsiyeti bilinmese bir kadın kaleminden çıkmış denilebilecek hassasiyette bir çalışma. Derinlikli kadın gözlemleri gözümüze çarpıyor okur olarak.

Okur olarak kitabın sayfalarında ilerlerken öykülerinizde karakterlerin lerin içimizden biri olduğunu samimiyetle hissedebiliyoruz.

Biraz da kitabınızın içeriğine değinmek isterim. Müsaadenizle her bir öyküden misafirlerimize izlenim oluşturabilecek şekilde alıntı yaparak az önce bahsettiğimiz “samimiyeti” de vurgulamış olayım.

“Acaba temiz mi? Ya bir hastalığı varsa? Öyle ya, bir sorunu olmasa kim onu bir kedi yavrusu gibi bırakıverir park köşesine?” (Evden Kovulunca, sayfa 11, Tayfun Ak)

“Mecbur muyum seni böyle görmeye? Şuna bak! Duş alırken bile oturup zevkle seni seyredecek. Adam neyi düşünüp neyi yaşamak istiyorsa onu evine taşımış. Gerçi insan evli olsa, bu ev, bu salon, bu duş bu manzara; ne mükemmel bir birliktelik olur kim bilir…” (Evden Kovulunca, sayfa 11, Tayfun Ak)

“Bu yaşa kadar bulamadığım beni bulmak! Sanki bu mümkünmüş gibi. Gidip geleceğim bir işim bile yok. Bu tamir işini de asla başaramam.” (Çarpma Şu Kapıyı, sayfa 37, Tayfun Ak)

“Okumak beni eğitimli bir köle olmanın ötesine geçirmedi. Ne farkım var ailemin diğer kadınlarından? Onlar gibi hizmet etmedim mi kocama, ailesine, aileme.” (Çarpma Şu Kapıyı, sayfa 40, Tayfun Ak)