
DENİZ
Ankara
“— Koğuş kalk!” Bugün bu sesi son kez duyacaktım. Bugün, beş yıl dokuz ayın ardından Mamak Cezaevi’nden tahliye oluyordum. 12 Eylül darbesinden bir ay sonra Ankara’da yargılanmış, beş yıl dokuz ay hapse mahkûm edilmiştim. Sayısız işkence gördüm; hem kendime yapılanları hem de arkadaşlarıma yapılanları. Sabahları gardiyanın sesiyle uyanıp, her zamanki gibi elimi yüzümü yıkadıktan sonra son kez koğuştaki kader arkadaşlarımla kahvaltımı yaptım ve valizimi hazırladım. Artık tek istediğim, gardiyanlardan birinin gelip “Kenan Selim, hazırlan. Çıkıyoruz.” demesiydi. Öğlene doğru o ses geldi. Önce koğuştaki kader arkadaşlarımla vedalaştım, sonra idareye gidip çıkış kâğıdımı imzaladım. Artık özgürdüm, en azından kâğıt üzerinde.
Mamak Cezaevi kapısının az ilerisindeki durakta minibüsün gelmesini beklemeye başladım. Minibüs geldi, amcamın Ulus’taki evine gitmek üzere yola çıktım. Amcam, benim her ziyaret günümde yanıma gelmişti ve beni hiçbir zaman dışlamamıştı. Amcamın evine vardığımda kapıyı çaldım, kapıyı yengem açtı. Beni gördüğünde çok sevindi. İyi kadındı benim yengem, sağ olsun. Ankara’da üniversitede okuduğum yıllarda yanına gittiğimde hiç oflayıp puflamaz, beni kendi çocukları gibi severdi. Yengem yemek hazırladığını söyledi. Ben ise zahmet etmemesini, dışarı çıkmak istediğimi ve akşam amcamla birlikte yemek yiyebileceğimizi söyleyerek müsaade istedim. Özgürce dolaşmak, ciğerlerime ilk kez gerçek anlamda nefes çekmek istiyordum. Ankara’nın her sokağı, üniversite yıllarımdan bir iz taşıyordu. Öylesine dolaştım sokaklarda. Sonra Gençlik Parkı’na gittim. Bank hâlâ yerindeydi. Sanki beş yıl hiç geçmemiş gibiydi. Eksik olan yalnızca Cansel’di. Cansel’le üniversitede birlikteydik. Evlilik hayalleri kuruyorduk; özgür bir ülkede, iki avukat olarak yaşayacağımız günlerin hayalini. Her zaman el ele, göz göze gezerdik. Her yere birlikte giderdik, eylemlere bile. Tutuklanmadan bir hafta önce Ankara’daki gizli yerimizde buluşmuştuk. Onu son görüşüm o olmuştu. O günden sonra ne bir haber alabildim ne de onu görebildim. Tutuklanıp tutuklanmadığını, başına bir şey gelip gelmediğini hiç öğrenemedim. Hâlâ çok özlüyorum Cansel’i. Keşke nasıl olduğuna dair bir haberim olsa… Keşke. Ah, ah…
Banktan kalktım, akşam olmuş, hava yavaş yavaş kararmaya başlamıştı. Amcam gelmiştir, bekletmek olmaz diye Pala Sokak’taki evlerine doğru yürümeye başladım. Yolda polis çevirmeleri oluyordu; o an hemen yolumu değiştiriyor, dikkat çekmeden uzaklaşıyordum. Gözaltında ve cezaevinde çok kötü günler yaşamıştım. Aklımdan çıkarmak istiyordum onları; belki yeni bir hayatla, ne kadar mümkün olabilirse… O gün gündüz hava çok sıcaktı, akşam ise serinlemişti. Akşam serinliğinde, yavaş yavaş yürüyerek amcamlara gelmiştim. Kapıyı amcam açtı. Hemen boynuma sarılıp, “Hoş geldin, yeğenim sen!” dedi. Ben de hemen elini öpmek için eğildim. İçeri girdiğimde yengem ile amcamın çocukları Taner ve Merve vardı. Çocuklar beni gördüklerinde ayağa kalkıp sarıldılar. Kardeşlerimden hiç farkları yoktu. Üniversite zamanlarımda amcamlara geldiğimde onlara az ders çalıştırmamıştım. Yengem, amcama geldiğimi söylemiş ve beni beklemişti yemek için. Bir anda kötü oldum; keşke daha erken gitseydim, benim yüzümden bu saate kadar aç kalmışlardı. Yengem, ben geldim diye en sevdiğim mantıyı yapmıştı. Mantıyı çok severdim. Çok istedim yemeği ama malum, cezaevi şartları… Hepimiz sofraya oturduk ve afiyetle yedik. Annemin yaptığı kadar güzeldi. Sofradan kalkınca amcamla birlikte çekyata oturduk. Amcam konuşmak istiyordu ama sanki bir şey onu engelliyor gibiydi. Sonra dayanamadı ve yengem çayları getirdiğinde, “Yeğenim, ne yapacaksın şimdi?” diye sordu. Çaydan ilk yudumu alıp, “Amca, şimdilik köye dönmeyi düşünüyorum.” dedim. Amcam, “Sen bilirsin ama ne yapacaksın orada, yeğenim? Kal burada, burası da senin evin. Burada bir iş buluruz, çalışırsın. Köyde yapamazsın.” dedi. Ama benim fikrim netti. Bir süre köyüme gitmek istiyordum; her şeyden, herkesten uzaklaşmak… Yengem, amcamın sözünün bittiği anda lafa girdi: “Abin ile yengenin haberi yokmuş çıktığından, ilk ben haber verdim.” dedi. Evet, bilmiyorlardı tahliye olacağımı ama az çok tahmin edebiliyorlardı. Amcam yengeme dönerek, “Hatun, hadi kalk, yatakları ser. Yeğenim biraz dinlensin, sonra yine konuşuruz.” dedi tebessümle. Amcama dönerek, “Amca, ben yarın ilk otobüsle köye döneceğim.” dedim. Amcamın “Kal biraz, gidersin.” demesine fırsat vermeden kararımın kesin olduğunu söyledim ve konuyu kapattım. Amcam başını sallayarak, “Tamam.” dedi. “Sen bilirsin. Yarın seni otogara bırakırım.” dedi. Gerek olmadığını, kendim gitmek istediğimi ve zahmet etmemesini söyleyerek amcamın ellerinden öptüm. Sonra yatağa gidip uyumaya çalıştım.
Uyumaya çalıştım. Ama gözlerimi kapatır kapatmaz yıllardır kaçmaya çalıştığım o gece yeniden başladı. Kendimi ilk gözaltına aldıkları günün içinde buldum. Karakola elleri kelepçeli girdik. Beni ve arkadaşlarımı bir odaya soktular. Üstümüzü aradılar, sonra gözlerimizi bağlayıp öylece beklettiler. Teker teker içeri alıyorlardı. Götürürken de ayaküstü dövüyorlardı. Arkadaşlarımın sesleri geliyordu koridordan. Bakalım sıra bana ne zaman gelecekti? Bir anda kapı açıldı ve bana seslendiler: “Kenan Selim!” Elimi kaldırıp, “Benim.” diye cevap verdim. Daha sözüm biter bitmez sırtıma bir cop indi. Yere yüzüstü kapaklandım. Hemen iki kolumdan tutup yerden kaldırarak götürdüler. Odanın kapısının kapanma sesini duydum. Gidiyorduk; iki yanımda polisler vardı. Arada küfür ediyor, arada vuruyorlardı. Bir süre sonra kapının açıldığını duydum. Beni bir sandalyeye oturttular ve gözlerimdeki bağı çözdüler. Etrafımda dört kişi vardı. Biri sandalyeye ters oturmuş, yüzü bana dönüktü. Biri masada oturmuş bize bakıyordu. Diğer ikisi ise beni getiren kişiler olmalıydı; sağımda ve solumda ayakta duruyorlardı. Sandalyeye ters oturan kişi amirleri olacaktı. Sivil giyinmişti. Bana sorular sormadan önce hâlimi hatırımı sordu. “Bak aslanım, burada sana birkaç soru soracağız. Sen de bana doğru cevaplar ver de aramız bozulmasın, iyilikle kalkıp gidelim buradan.” dedi tehditkâr bir tonda. İlk sorusu, “Hoca kim?” oldu. Tanımadığımı söyleyince sağ taraftan sırtıma bir cop indi. Tekrar sordu. “Tanımıyorum, bilmiyorum.” dedim. Bu kez sol taraftan bir cop daha indi. Amirleri olacak kişi diğer ikisine dur işareti yaptı. “Tamam, Hoca’yı bilmiyorsun. Seninle birlikte olan arkadaşlarının isimlerini ver bana.” dedi. Kimseyi tanımadığımı, benim bir suçum olmadığını söyledim. Bunun üzerine beni ayağa kaldırdılar. İki kolumdan tutarak üç kişi coplarla üzerime saldırdı. Kendimi korumaya çalışıyordum ama nafileydi. Acımadan vuruyorlardı. Masada oturan, kim olduğunu ve nasıl biri olduğunu bilmediğim adamın aniden “Durun!” demesi üzerine durdular. Amirleri olacak kişi yine sandalyeye ters oturduğu yerden bana baktı. “Bak aslanım, ver isimleri, olsun bitsin. Burada sen de ben de eziyet çekiyoruz. Sen de fazla acı çekme.” dedi sinirli bir ses tonuyla. “Kimseyi tanımıyorum.” dediğim anda amirin elindeki cop yüzüme indi. Ağzımdan kanlar boşalırken o anda, ter içinde uyandım.
Uyandığımda henüz güneş doğmamıştı, hava karanlıktı. İçeriden tabak sesleri geliyordu. Yengem herhalde kahvaltı hazırlıyordu. Odadan çıkıp lavaboya gittim, elimi yüzümü yıkadım. Mutfağa girdiğimde yengem kahvaltı hazırlıyordu. Beni görünce neden uyandığımı sordu. Uyuyamadığımı söylediğimde yüzü düştü. Masaya oturdum, hemen önüme bir bardak çay koydu. “Sen bekle, amcanı kaldırayım, geleyim. Kahvaltı yapalım.” dedi ve amcamı uyandırmaya gitti. Çay çok güzeldi, içmeye doyamadım. İlk bardak çayımı bitirdiğimde amcam uyanıp gelip sofraya oturdu. Amcam, ben ve yengem kahvaltımızı yaptık. Amcam tekrar, “Gidecek misin?” diye sordu. “Evet.” diyerek kısa bir cevap verdim. “O zaman bekle beni, işten izin alayım. Birlikte gideriz otogara.” teklifini kabul etmedim. “Kendim giderim.” dedim yine kısa keserek. Amcam hâlâ ısrar ediyordu ama ben her seferinde “Hayır.” dedikçe onun da ısrarı sona erdi. Kahvaltıdan sonra kalkıp üstünü giyindi ve yanıma geldi. Paramın olup olmadığını sordu. Olduğunu söylediğim hâlde cebinden bir miktar para çıkarıp verdi. “Amca, gerek yok.” dediğimde, “İtiraz istemiyorum.” diyerek tersledi beni. Amcamla vedalaştım; önce elini öptüm, sonra sarıldım. O da kapıdan gözleri buğulu, hüzünlü bir şekilde çıktı. Saat on bire doğru yengemle vedalaşıp evden çıktım. Eski Meclis’in oraya yürüyerek gittim. Durakta minibüs beklemeye başladım. Yarım saat geçti, minibüs hâlâ gelmemişti. Sonunda geldi, bindim ve otogara doğru hareket ettik. Otogara geldiğimizde indim ve hemen yazıhanelere gittim. Sesler, bağırışlar arasında ilerliyordum. “İSTANBUL! ANTALYA! DİYARBAKIR! ADANA!” diye bağırıyorlardı. Bir süre sonra Kars yazıhanesini bulup otobüs biletimi aldım. Tam zamanında gelmiştim; otobüs iki saat sonra hareket edecekti. İki saat sonra gür bir ses yükseldi: “KARS YOLCUSU KALMASIN!” Otobüsün yanına gidip valizimi muavine verdim ve koltuğuma oturdum. Otobüs ağır ağır hareket etti. Camdan son kez Ankara’ya baktım. İçimden tek bir cümle geçti: “Elveda Ankara.” Otobüs hareket etmeye başladı.
Devamı Gelecek…
DENİZ-EMRE AYDIN
Yorum Yaz