Güzel Çiçek ve Elma Yuvarlayan’ın Hikayesi-DÜŞ KAPISI YAZARI/DEVRİM YÜKSEK

11 Kasım 2026 09:17

Medyagri

Güzel çiçek ve elma yuvarlayan’ın hikayesi:

Elma yuvarlayan bir gün elma’sını (!) bulmuş, yuvarlayarak evine doğru giderken yolu bir çiçek tarlasına düşer. Muhteşem renklerle bezenmiş çiçekleri görünce baharın geldiğini fark eder ve ilk defa hayran kalarak;
“Ne muhteşem bir oluş” der, çiçekleri ve oldukları yeri kıskanır. Onlar yüksekte olduğu, kendi de aşağıda olduğu için kaderine kahreder.
“Ömrüm bu boku yuvarlamakla mı geçecek ,Tanrı’nın cezası mı bu bana ? “ diye serzenişte bulunur.
Çiçek onun bu serzenişlerini duyar, haline üzülür ,”Gel tırman üzerime” der, ” Sana güzellikleri göstereyim, teselli olsun bu sana”.
“Gerçekten bunu yapar mısın ?” der böcek sevinçle. ”Tabii..” der çiçek bütün iyi niyetiyle, ”Dikkatli tırman” der, ”Yapraklarımı zedeleme”.
Tırmanır böcek, fakat ağırlığı altında çiçek boynunu büker yerlere eğilir, canı acısa da ses çıkarmaz, fedakarlığının takdir edileceğini ummaktadır.
Böcek bakar ki öncekinden farklı değil gördükleri, kızar;
“Hani beni yükseğe çıkaracaktın ?”
“Özür dilerim böcek kardeş” der çiçek üzgün, ”Narin dallarım için fazlaca ağırsın, ağırlığını azaltmayı denesen ?”
Fakat böceğin kendi varlığı safrasıdır ve bunu atmasına imkan yoktur.
Onları uzaktan gözleyen çiftçi gelir, der ki:
“Ne yapmaktasınız ey gafiller, herkes mutlu olacağı yeri bilsin.”
“Çiçek sen böyle güzel renkler açamazsın bokböceğinin yuvarlayıp sana gübre yaptığı olmasa,
böcek sen de yuvarlayacak bok bulamazsın hayvanların yediği bu yeşillikler olmasa”.

Kıssadan hisse:
Bokböceğini çiçeğin tepesine çıkarmaya gerek yok.
Çiçeği de yerlere eğdirip bokun içine sokmaya gerek yok.
Herkes kendine uygun bir varoluş ile mutludur.
Kendisinin olmayanı istemek, işte insanı mutsuz eden, bütünündeki boşluktan gelen açgözlülüğü.

Devrim Yüksek Mayıs 2010

Meraklısına bilgiler:
Orta anadolu’da ismi elma yuvarlayan olan nam-ı diğer bokböceği bulduğu dışkılardan top şeklinde yuvarlayarak yuvasına götürdüğü ve yumurtalarını bıraktığı bu küreyi sağlama aldığı için elma yuvarlayan olarak anılır. Anatomisi yaptığı işe uygun tasarlanmış bu böcek ön ayaklarıyla yuvarlayıp top haline getirdiğini başı hep doğuya dönük olarak arka ayaklarıyla iterek yuvasına sürükler. Eski Mısır’da kutsal sayılırlardı. Skarabe olarak isimlendirilen bokböcekleri Ra’nın “khepre” şeklini temsil eden kullanımlarında kozmik evrenin meydana getirilişini simgeler. Bu böceğin üreme biçimi, kendi kendini doğuran, kendi kendinin nedeni olan yaratıcı güç “Phtha”nın evrendeki kozmik nesneleri şekillendirerek oluşturmasını temsil eder. Buradaki güç, yoktan var eden değil, “var edilen”i biçimlendiren güçtür. Mısır’ın hiyeroglif yazısında “olmak”, “verilen biçimi alarak varlık haline dönüşmek” anlamına gelen “hpr” ya da “kheper” fiili ayakları açık bir skarabe ile yazılır. İlah Khepra’nın adı da bu fiilden türemiştir.

Güneş ile birlikte kullanılınca, Güneş Sistemi’nin kendisine yaşam veren, kendisini yöneten Sirius Sistemi ile ilişkisini simgeler. Böceğin yumurtalarını koyduğu ve itme gücüyle yuvarladığı küre, kozmosda bir güçle yuvarlanıp giden bir ateş küresi olan ve tohumlarını Sirius’ten alan Güneş’i simgeler.

Ölüm ve ölüm-ötesi konularıyla ilgili olarak kullanımında ise reenkarnasyonu simgelemek üzere kullanılırdı. Skarabenin eski Mısır’da aynı zamanda muska olarak da kullanıldığı bilinmektedir, günümüzde bile en geçerli tılsımlardan biridir. Mısırlılar onu yaratılış, erkekliğin tartışılmaz gücü, üreme, bilgelik, reankarnasyon, ölümsüzlük ve yenilenmeyle özdeşleştirmişlerdir. Bokböceği tılsımı dört bin yıl gibi bir süredir yapılıyor oluşuyla dünyadaki tılsımların içinde en uzun geçmişe sahip olandır. Bugün bokböceği simgeli yüzük, küpe ve broşlar uğur olarak hala kullanılmakta.:)