HAYAL HIRSIZI-ÖMER ÇOLPA

19 Ocak 2026 08:03

Medyagri

BANA YALAN SÖYLEYİN

Yaklaşık otuz yıl önce okuduğum bir kitabı yeniden elime aldığımda, neden hatırlayamadığımı sorgulayıp durdum. Kısmen bazı sahneler aklımdaydı, ama sonunu asla hatırlayamıyordum. Son sayfalara geldiğimde bazı satırları atladım; son satırları kendimi veremeden okudum. Çünkü bütün gerçekliğiyle neden unutmuş olduğumu hatırlatan bilgi beni sarsmıştı.

Yaşamın özeti gibiydi bu kitap. Benim hayatımın özeti. İnsanlardan kaçışımın bir sebebi. Kahraman kendini denizin kollarına bırakıp gözlerini karanlığa açtığında, aslında benim de yaşamımla yaptığım şey buydu. Fiziksel olmasa da ruhsal olarak. Gözlerimi kapadım. Ara ara açsam da değişen bir şey olmadığını gördüm. Bazen küçücük bir şeye tutunuyorum; mucize gibi gerçekleşiyor. Sonra bam! Kendini hatırlatıyor. Üstelik bu kez, beni yaşamın ucundan tutmama yarayan kitaplardan biri yaptı bu hatırlatmayı.

“Yazmayın böyle şeyler.”

Yalanlara razı olmadan yaşanmıyor. İz istemiyorum hayatta. Geçip gitmek bile değil, farkındayım. Bir zamanlar yazarlık sevdasına kapılmıştım.

“Gördün mü, bak; yüz yıllar öncesinde de bu tür şeyler yazılmış. Değişen bir şey olmuş mu?” İnsanın insana davranışı hep aynı. Ne yazılanlar, ne verilen dersler bir etki bırakıyor. Bir şeyi daha keşfettim: Delice kendimi öteleyip başkalarını kendimden daha çok düşündüğümü. Bazen başkalarının hayallerini çalıyorum gibi hissediyorum. İnsan durarak yaşayamıyor ki; hareket etmek gerekiyor. Ben bir hayal hırsızıyım.

Bir de “o” var tabii. Hayatıma ödül gibi bırakılan o insan. “Böyle insanlar da mı varmış?” dedirten. Nasıl da şaşırttı beni. Bugün ona olan sevgim bile anlamsızlaştı. Kargalar dolanıyor etrafımda. Kahkahalar atıp kanat çırpıyorlar. Görüyorum. “Bak, bu bir ödül ama sen buna layık değilsin. Acı çekmen için onu buraya bırakıyoruz. Gör ve acı çek.”

Denizin karanlık sularına kendini bırakmak… Buna gerek yok. İnsan yaşayarak, hatta coşkuyla yaşayarak da bunu yapabilir. Başkalarının hayallerini çalarsın. Bir kitap okur, onun hayalinde azıcık mutlu olursun. Yaşamın boyunca kendini perişan edersin, yeter ki başkaları bu hislerle karşılaşmasın. (Ah bu cümle bile ne kadar baya geldi şimdilik-kendine varlık isnat etmek )Ve bir kitap gelir, tüm inançlarını, tüm unuttuklarını otuz yıl önce olduğu gibi yeniden sarsar. Üstelik şimdi, canlı tanığı olduğun hayatta unutmak için bir otuz yılın daha yoktur.

“Yazmayın böyle şeyler.”

Bu Eseri Paylaş: