Teravih Akşamı ve Kaybolan Ayakkabılar-CANŞİT ERDOĞAN

Medyagri

Paylaş

Paylaş

1 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Teravih Akşamı ve Kaybolan Ayakkabılar

Zaman akıp giderken biz de öylece duramadık elbette. Yıllar geçerken saçlar seyrekleşti, bakışlarımız bulanıklaştı; fakat kaybetmediğimiz güzellikler de vardı. Çocukluktan beri var olan dostlarımız, mesela. Şimdi karşımda oturuyor, uzun zaman önce bıraktığı sigarayı sırf bana olan  sevgisinden parmaklarının ucunda tutuyor. Sigaradan çıkan dumanla ve çayın demini yudumlarken geçmişe doğru bir yolculuk başlıyor.

      Yaşlarımız on dört civarı olmalı. Hakan, yeni spor ayakkabılarıyla havalı bir şekilde gezinirken sokakta yürüyoruz. Hava sıcak; terden bunalmışız ama keyfimiz yerinde. Ezan okununca camiye gideceğiz, teravih namazı için büyüklerden zorla izin kapmışız. Oysa gerçek niyetimiz başka. Tenha köşelerde gizlice sigara denemek istiyoruz. Daha büyümemiz lazım kızlarla ilgilenmek için, zamanımız var nasıl olsa. Dediğim gibi, yaş henüz on dört. Namaz kılacağımız için heyecanlıyız, garip bir sevinç içindeyiz. Ezan okunur okunmaz büyüklerin arasından ustalıkla sıyrılıp ön saflara kadar ilerliyoruz. Hem hocayı da yakından görmek istiyoruz. Halının üzerine diz çökmüş, en öndekilerin hareketlerini dikkatle taklit ederek bekliyoruz. Ama yerimizde de duramıyoruz; kıpır kıpır bir hâl içindeyiz.

      Hakan’ın omzuna sertçe bir el dokunuyor. Önce o kalkıyor yerinden, ardından ben. Yaşlı bir adam, hiddetle mırıldanarak bizi gerilere doğru ittiriyor, azarlamaktan da geri durmuyor. Hiçbir şey diyemiyoruz tabii, dilimiz tutulmuş gibi. Gözlerimiz öfkeyle dolsa da ne ileri gidiyoruz ne itiraz ediyoruz, yalnızca içimize atıyoruz. Erkeklik gururuna yakışır bir şekilde başımızdan savıyoruz duyduğumuz hakaretleri. Ama içimizden de saydırmadan edemiyoruz; aklımıza ne gelirse...

       O yaz akşamından sonra uzunca bir süre namaza gitmedik. Yine caminin çevresinde dolanıp durduk ama içine adım atmaya gönlümüz elvermedi. Üstelik o gece Hakan’ın yepyeni spor ayakkabıları da kaybolmuştu. Yerine bulduğumuz yıpranmış bir çift terlikle eve dönüşümüz ise o anın buruk finali olmuştu.

       Şimdi hatıra olarak kaldı o akşam; içimizde eksik kalan bir çocukluk kırgınlığıyla. O yaz akşamı ve kaybolan ayakkabıların yerini alan terlikler, yılların eskitemediği dostluğumuzu içinde saklamaya devam ediyor.