Çocukluğum

Birkimyaci

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Maksim Gorki’nin otobiyografik üçlemesinin ilk kitabı :Çocukluğum…

Anne sevgisi görmeyen bir çocuk düşünün…
Babasını küçük yaşında kaybeden ve annesi tarafından terkedilen…
Ninesi ve dedesinin yanına sığınan…

Her gün şiddet gören bir çocuk düşünün…
Dedesinin terbiye anlayışının şiddet olduğunu… Dolayısıyla ceza için de dayak yediğini düşünün, terbiye edilmek için de …

Tek bir kişi tarafından sevildiğini düşünün bir çocuğun… Bir tek ninesinin masallarıyla avunduğunu…

Zavallı Aleksey! Haşarı, duygusuz görünürken nasıl da inciniyordu yüreğin… Bunca incinmenden miydi yoksa duygusuz görünmen?

Minicik yüreğine kocaman dertler sığdırmıştın da tek kelime etmemiştin sen! Dertleriyle büyüyen Aleksey! Yoksulluk, şiddet, sevgisizlik çıkmazında ne zor bir başlangıç olmuştu hayatının ilk evresi…

Annesinin ölümünden sonra dedesinin ‘var git insanların arasına karış’ sözü üzerine hayatının ikinci evresine geçecekti Aleksey…

Çocukluğu böylece sona eriyordu belki ama çocukken omuzlarına yüklenenlerin izi elbette onunla birlikte yürümeye devam edecekti. Çünkü bazı çocuklar büyümez aslında; hayat onları vaktinden önce büyütür.

Bakalım insanların arasına karışan Aleksey’i nasıl bir dünya bekliyor?