KARANLIKTA AÇAN GÜL-ZEYNEP KIVANÇ

ZeynepkIVANC

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Karanlıkta Açan Gül

Karanlığın en koyu yerinde açtı gülüm,

Kimsenin görmediği bir gecede.

Bir damla gözyaşıyla sulandı kökleri,

Bir ömrün suskunluğuyla büyüdü sessizce.

Rüzgâr vurdu, eğildi ama kırılmadı,

Gece üşüttü, yine de solmadı.

Her dikeninde saklıydı bir hatıra,

Her yaprağında yarım kalmış bir sevda.

Ben seni karanlıkta sevdim,

Güneşe çıkmadan, adını söylemeden…

Kalbimin en kuytu yerinde büyüttüm,

Kimse bilmeden, kendime bile belli etmeden.

Belki de bazı aşklar böyledir;

Gün ışığına çıkamaz,

Bir ömür gölgelerde yaşar.

Ama insan bilir…

En güzel güller,

Bazen kimsenin bakmadığı gecelerde açar.

Sen benim karanlıkta açan gülümsün.

Kokunu içime çekmeye bile korktuğum,

Dokunsam dikenine kanayacağım,

Uzak dursam özleminden yanacağım

O güzel yaramsın.