

BİLEN İNSAN, BİLMEYEN İNSAN
sayılan günlerin
gecelerin solanı gülüşlerinden
bırakırken ardına beni
yaklaşan sızıdan birazı, kaygıdan
korkudan bildiğin hayat desen
bilmediğin gözyaşlarından kanatır
götürmekten uzağın ufuklara
öyle upuzun gelir
hep kasvetli bir kahırlanmadır
yaşadıkların ve yaşamadıkların
sıyrıldığını düşünürken
kendinden, yüreğinden
kabaran duyguda çığlık anlamsızlaşır
nedene bağlanamaz artık,
çareler utancıyla bakar yüzüne
su kadar yalın endişe ve gölgen kadar
yakınına pusulanan zaman üşüyensin
korunda ateşin düşlerden ve düşüncelerden
kabına sığmayan yalnızlık solarken
yaşarırken, dağılırken
bir kahırlanmadır
yaşadıkların ve yaşamadıkların
yanılgılar sanılan
aranılan her şeyleri bırakmayı izleri boyunca
kayıp sürgünler uzarken geniş yatağında
gizlenen tılsımlı adanmışlıklar anısında
yağmurların yaslarken kendini suskun uykulara
ve yıkılırken gözlerinin uçsuz yankısında,
biraz kendinsin, biraz yabancı kendine
habersizce giden ve gelmeyen acıları
sevinçleri tekil ve çoğul anısında beklerken
bir kahırlanmadır yaşadıkların ve yaşamadıkların
seven ellerin, gözlerin doyumsuz karanlığın teninde uzanırken
göğsüme bir başınalığın hınzır uğultusu
paslı buğusu gecenin
yıldızlarla, yıldızlarla, yıldızlarla
iyisinde sözlerin
pusunda resimlerin
gizeminde rüyaların renklerine kavuşur yeniden
hayat ve ölüm kaynaşır
hasret gözlerimde bir kahırlanmadır
yaşadıkların ve yaşamadıkların
ve enleminden sesinin, alabildiğine geniş boylamına yeryüzünün isimler yaşar
yaşar yalnız sevdalar
kahırlanma ey gönül
kahırlanma bilen insan, bilmeyen insan…
ŞİİR – BİLEN İNSAN, BİLMEYEN İNSAN
Yorum Yaz