
Yalnızlığı yamıyorum her seferinde,
Dikişi tutmayan bir kader gibi
Sökük yerlerinden sızıyor içime,
Karanlık bir geceyi yarar gibi.
Duvarlar…
Bir zamanlar dayanağımdı,
Şimdi üzerime doğru eğilen
Yorgun birer hatıra.
Her tarafımdan çöküyor hayat,
Ben ise aynı noktada
Bir parça ışık arıyorum.
Yalnızlık dediğin,
Bazen bir gölge olur koluma değer,
Bazen bir sessizlik olur içime çöker.
Ama ben…
Her defasında yeniden yamıyorum yalnızlığı,
Belki tutar umudun dikişi,
Belki bu kez çökmez üzerime duvarlar.
Belki de bir gün…
Yalnızlık bile benden vazgeçer.
YALNIZLIK – ZEYNEP KIVANÇ
Yorum Yaz