KADIN BİR ÇİÇEK OLSA – ZEYNEP KIVANÇ

ZeynepkIVANC

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Kadın bir çiçek olsaydı,

Gül olurdu…

Kokusu değdiği yüreğin ömrüne sinerdi.

Sevgisini verse,

Bir evin duvarları değil,

yuvası olurdu insanın.

Bir bakışıyla kışı bahara,

bir tebessümüyle geceyi sabaha çevirirdi.

Kadın verirse;

Yüreğini verirdi önce…

Sonra sabrını, şefkatini, duasını, gecelerini, uykularını, kimsenin görmediği gözyaşlarını verirdi.

Kadın verirse

Ömründen eksiltip ömür katardı.

Kendi payına düşen güneşi

çocuklarının yüzüne bırakırdı.

Kadın bir çiçek olsaydı,

Kökünü toprağa değil,

sevdiğinin kalbine salardı.

Fırtına kopsa eğilir,

ama kökünden sökülmezdi.

Kadın verirse anne olurdu;

Bir çocuğun alnında

dünyanın bütün korkularını sustururdu.

Kadın verirse eş olurdu;

Adamın yorgunluğunu

söz söylemeden anlayan

sessiz bir liman olurdu.

Kadın verirse sevgili olurdu;

Bir ömrün en güzel tesadüfü,

bir adamın kalbine yazılmış

silinmez bir şiir olurdu.

Kadın verirse

ev olurdu, yuva olurdu, ocak olurdu.

Bir sofraya yemek değil,

bereket koyardı.

Kadın verirse

gözyaşını saklar,

gülüşünü çoğaltırdı.

Kendi yarasını saramadan

başkasının yarasına merhem olurdu.

Kadın bir çiçek olsaydı,

Yaprağına dokunanı değil,

köküne sahip çıkanı severdi.

Çünkü çiçek,

koparılıp vazoya konulmak değil;

toprağında sevilip

orada büyümek isterdi.

Kadın verirse

bahar olurdu.

Kuru dallarda umut,

sessiz evlerde hayat,

yorgun kalplerde yeniden yaşama sevinci olurdu.

Kadın verirse gül olurdu,

gülistan olurdu,

duâ olurdu.

Ama kadın severse…

Sadece bir adamı sevmezdi.

Onun yarınlarını, ailesini, hayallerini, çocuklarını, hatta bazen onun söyleyemediği

cümleleri bile severdi.

Ve kadın gerçekten sevilirse,

çiçek olmaktan vazgeçip

bahçeye dönüşürdü.

Çünkü kadın bir çiçekse,

adam onun dalı değil; kökü olmalıydı.

Kökü sağlam olan çiçek

fırtınadan korkmazdı.

Kadın bir çiçekse

erkek bahçıvan değil,

yanında büyüyen başka bir hayat olmalıydı.

Çünkü gerçek sevgi,

birinin diğerini yaşatması değil;

iki insanın birbirine hayat olmasıydı.

Kadın verirse ana olur, yâr olur.

Kadın verirse bir ev değil,

bir dünya kurar.

Ve kadın bir çiçekse…

Onu koparıp sevdiğini söyleyen değil,

köklerine su verip bir ömür yanında duran adam gerçekten adamdır.