
Bir akşamüstü sustu içimde bütün şarkılar,
Sen gittin, saatler bile geçmeyi unuttu.
Duvarlarda asılı kaldı sesin,
Ben seni değil, sensizliğimi dinledim uzun uzun.
Zaman yaralıydı o gece,
Dakikalar kanıyordu avuçlarımda.
Ne geçmiş geri dönüyordu,
Ne de gelecek cesaret ediyordu kapımı çalmaya.
Bir fotoğrafın kaldı eski bir çekmecede,
Bir de adını söylemeye kıyamadığım dualar…
Her baktığımda biraz daha eksildim,
Her sustuğumda sana biraz daha yaklaştım.
Belki de aşk,
Kavuşamadan da sevebilmektir seni.
Bir ömrün en güzel yerinde
Bir yara gibi taşımaktır adını.
Şimdi hangi şarkıyı açsam
Bir yerinden sen geçiyorsun.
Ben hâlâ aynı yerdeyim;
Senin bıraktığın o sessizliğin içinde…
Zaman hâlâ iyileşmedi.
Çünkü bazı yaralar kapanmaz,
Sadece insan onlarla yaşamayı öğrenir.
Bazı şarkılar da bitmez;
Son notasını kalp söyler,
Ömür susar.
YARALI ZAMANIN ŞARKISI-ZEYNEP KIVANÇ
Yorum Yaz