AĞIR AKSAK ZAMANLAR – ZEYNEP KIVANÇ

ZeynepkIVANC

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Saatler geçmiyor artık,

zaman ağır aksak yürüyor içimde.

Bir akşam daha çöküyor pencereme,

kimse gelmiyor…

kimse sormuyor hâlimi.

Ben yine kendime susuyorum,

en çok da kendime anlatıyorum

içimde biriktirdiklerimi.

İnsan, bazı yaralarını kimseye gösteremiyor.

Bir sandalye boş karşıda,

bir fincan soğuyor masada.

Sanki biri gelecekmiş gibi

bekliyor hâlâ kalbim…

Oysa ben biliyorum;

bazı gidişlerin dönüşü olmuyor.

Geceler uzuyor,

duvarlar büyüyor,

sesim kendime bile uzaklaşıyor.

Bir adım atsam geçmişe çarpıyorum,

bir adım atmasam

yalnızlığıma.

Ne çok insan geçti yanımdan,

ne azı kaldı içimde.

Meğer kalabalıklar da yalnız bırakırmış insanı;

hem de en çok

yanındayken yalnız hissettirenler…

Şimdi ağır aksak zamanlar bunlar;

ne dün tamamen gidiyor

ne yarın kapımı çalıyor.

Ben iki sessizliğin arasında

kendime bir yer arıyorum.

Gecenin en tenha yerinde

bir tek şunu söylüyorum:

“Ben hâlâ buradayım…”

Belki kimse duymuyor.

Belki kimse bilmiyor.

Ama ben,

kırılmış bütün yanlarımla

hâlâ hayata tutunuyorum.

Çünkü bazen insanın

gidecek kimsesi kalmaz da

yine de kalır…

Sırf bir gün,

zamanın yeniden hızlanacağına

ve kalbin

uzun zamandır unuttuğu o sesi

yeniden duyacağına

inanmak için.