BU ARALAR – ERKAN EREN * BAHAREH QEZELLO NUN TERCÜMESİ İLE

Medyagri

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

BU ARALAR

yüreğin gözlerinde açılan

gecenin büyüsünde savrulan kaygının atlası

damlaya damlaya gelirken

korkunun

dinmeyen, büyüyen, genişleyen

dehlizlerine toplanır anıların unutulmaz sesleri

zaman, kör uykular

vakitler, sağır düşünce

penceremden yankısıyla gelir duygusuz senelerim

ne gölgeyin kendime

ne varım güne bakarken bu halimle

bu aralar

*

içindeki çöllerin

bir yanından sükunla geçer umutlar

öbür yanından

boy verir umutsuzluğun fırtınalı yükselişi

bir boğuşmadır içinde olduğun

bir karanlık iklim peşini bırakmayan

su, sayıklar seni

toprak, gizlenir özünde

eşiğine yaslanır boşluğa açılan kapının

ne gölgeyim kendime

ne varım güne bakarken bu halimle

bu aralar

*

besleniyor düşünden

rüyanın maviden bakışları hiç sezdirmeden

düşüncelerine kazınıyor

bir solgun keder

bir yarım garip uyku senin bildiğin

uyanırsın

uyanırsın, aniden kırgın gözlerle

ağzından susar kelimeler

ne yenilgi

ne zafer uğrar derin yalnızlığına

odana karışıverir manasızlığın ayartan nefesi

ne gölgeyim kendime

ne varım güne bakarken bu halimle

bu aralar

*

uzaklara gidersin

sallanan bulutlara, yıldızlara hiç kanmadan

yakınlarda ne vardı

sesten, sözden, gözden bildiğin

yol boyunca

depreşir düşle gerçek arasında

beyaz yangın küllenir

siyahı parıldar deltasında belirsizce

ve sonra

suskunluk çöker bakışlarına aynasında hayatın

ne gölgeyim kendime

ne varım güne bakarken bu halimle

bu aralar

*

pencerem sessiz

kapım dilsiz bu aralar

odam sensiz

kendim, kendimde değilim

bu aralar…

ERKAN EREN

نام شعر: این روزها
شعر از: اِرْکان اِرِن

این روزها…
اطلسِ اضطرابی سرگردان
در افسونِ شبی
که در چشم‌های قلبت شکوفه می‌زند؛
اضطرابی که قطره‌قطره فرومی‌چکد
و در دخمه‌های هراس
گرد می‌آید؛
دخمه‌هایی که آرام نمی‌گیرند،
مدام می‌بالند
و تا بی‌کرانگی گسترش می‌یابند؛
و آن‌جا،
صداهای فراموش‌نشدنیِ خاطره‌ها
روی هم تلنبار می‌شوند.
زمان، خواب‌های کور؛
لحظه‌ها، اندیشه‌های کر؛
و سال‌های بی‌حسم
با پژواک خود
از پنجره‌ام به درون می‌آیند.
در این حال،
نه سایه‌ی خویشم،
نه آن‌گاه که رو به خورشید می‌ایستم
چیزی از من باقی‌ست؛
این روزها…
*
از بیابان‌های درونت،
امیدها از سویی
با آرامش می‌گذرند؛
و از سوی دیگر،
خیزش توفانیِ نومیدی
قد می‌کشد.
تو در میانه‌ی نبردی؛
اقلیمی تاریک
که دست از تعقیبت برنمی‌دارد.
آب، نام تو را هذیان می‌گوید؛
خاک، در ژرفای خویش
خود را پنهان می‌کند.
و تو،
به آستانه‌ی دری تکیه داده‌ای
که رو به خلأ باز می‌شود.
در این حال،
نه سایه‌ی خویشم،
نه آن‌گاه که رو به خورشید می‌ایستم
چیزی از من باقی‌ست؛
این روزها…
*
از رؤیای توست
که نگاه‌های آبیِ خواب
بی‌آن‌که ردّی از خود بر جا بگذارند،
جان می‌گیرند؛
و اندوهی رنگ‌پریده
بر اندیشه‌هایت حک می‌شود؛
خوابی نیمه‌تمام و غریب،
از همان خواب‌هایی که تو می‌شناسی.
بیدار می‌شوی؛
بیدار می‌شوی،
ناگهان،
با چشم‌هایی دل‌آزرده.
کلمات،
در دهانت خاموش می‌شوند.
نه شکست
به خلوت عمیقت راه می‌یابد،
نه پیروزی؛
و نفسِ فریبنده‌ی بی‌معنایی
بی‌صدا
در اتاقت می‌خزد.
در این حال،
نه سایه‌ی خویشم،
نه آن‌گاه که رو به خورشید می‌ایستم
چیزی از من باقی‌ست؛
این روزها…
*
به دوردست‌ها می‌روی،
بی‌آن‌که فریفته‌ی ابرهای تاب‌خوران
و ستاره‌ها شوی.
اما در نزدیکی‌ها
چه چیزی باقی مانده بود؟
از آنچه با صدا می‌شناختی،
با واژه،
با چشم…
در امتداد راه،
میان رؤیا و واقعیت
همه‌چیز دوباره به لرزه درمی‌آید.
آتشِ سپید
زیر خاکستر می‌خوابد؛
و سیاهی
در دلتای خویش
مبهم و دور
برق می‌زند.
و بعد،
سکوت
بر نگاهت فرومی‌ریزد؛
در آینه‌ی زندگی.
در این حال،
نه سایه‌ی خویشم،
نه آن‌گاه که رو به خورشید می‌ایستم
چیزی از من باقی‌ست؛
این روزها…
*
پنجره‌ام خاموش است؛
درم، این روزها، بی‌زبان.
اتاقم
بی‌توست؛
و من،
در خودم نیستم…
این روزها…