LEYLA’DAN MECNUN’A MEKTUP VAR 4 – ZEYNEP KIVANÇ

ZeynepkIVANC

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Zaman beni de bitirmeden gel Kays…

Kays’ım…

Yüreğinin en derin köşesine sakladığın Leyla’nın sana yine bir mektubu var. Sessizliğin içinden, gecelerin ortasından, gönlümün en çok sızlayan yerinden yazıyorum. Çünkü zaman, nefesimi tüketen bir rüzgâr gibi üstümden geçiyor. Her geçişinde seni daha çok özletiyor, beni biraz daha eksiltiyor.

Kays…

Sen sensizliği kendine yoldaş ettin, ben sensizliği yük.

Sen çöllere savruldun, ben içimin ıssızlığında kayboldum.

Biliyorum, gönlünü bana bağlayan ateş seni yakıp kül etti.

Ama bil ki, o küllerin arasında ben hâlâ sana doğru çiçek açıyorum.

Günler geçtikçe adını daha çok anıyorum; dilim söylemese bile kalbim fısıldıyor. Bazen bütün dünya susuyor, sadece kalbimin ritmi kalıyor geriye. O ritim — biliyor musun? — senin adınla atıyor hâlâ.

Ah Kays…

Duyuyor musun?

Rüzgâr bana senin kokunu getiriyor bazen.

Gökyüzü, her akşam seninle kararıyor.

Yıldızlar bile sensizliğimi anlamış gibi, eskisi kadar parlamıyor.

Zaman beni de bitirmeden gel…

Gözlerimde seni bekleyen bir umut var hâlâ.

Ama umut da yorulur Kays…

Yollar gibi, hasret gibi, hikâyemiz gibi.

Benim yaram sensin; merhemim de.

Hem acım, hem çarem…

Hem kayboluşum, hem var oluşum.

Gel Kays…

Çünkü ben artık seni beklerken büyümüyorum, seni beklerken tükeniyorum.

Gelişin, kalbime yeniden nefes olacak.

Gel ki, aşkımızın gölgesine sığınayım.

Gel ki, adını duyunca titreyen ellerim yeniden sıcaklık bulsun.

Gel ki, yıllara inat, bizimle yeniden filizlensin bahar.

Sensiz geçen her gün, beni biraz daha sana yaklaştırıyor.

Belki bir gün yollarımız kavuşur, belki hikâyemiz yeniden yazılır, belki kader bile aşkımıza mecalsiz kalır…

Bilmiyorum.

Ama bildiğim bir şey var:

Ben seni bekliyorum, Kays.

Ve bekleyişim, bir ömrü tüketiyor.

Zaman beni de bitirmeden gel…

Yüreğimin kapısı hep sana açık.

Leyla’n hâlâ senin.

Leyla.