AĞAÇKAKAN-M.AKİF GÜLAL FARSÇADAN ÇEVİREN BAHAR KIZILCIK

Medyagri

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Şair: Mehmet Akif Gülal

AGAÇKAKAN –
Aylan Bebeğe..

1

Azledilmiş bir gecedir içimde
Ağır ağır geçtiğim sokağın
duvarlarına tutunmuş
sardunyaların kokusu…

Tan atımlarımda soluğumdan çiçek kokuları çıkarırdım ben;
umutlu ve mutlu ilk gün doğumlarından,
umutsuz ve mutsuz gün batımlarına
akıyorken zaman…

Ah zaman…
Yelesinde reyhan kokuları taşıyan taylar gibi
uçsuz bucaksız yeryüzünde
bir zerreydim oysa ben;
ve acı çektikçe
soluğumda yitirdiğim sardunyaların kokusu
uzak bir rüyanın sonundan
sesleniyor bana şimdi…

2

Uyudum, uyandım, rüyalandım.
Seni andım bir derin boşlukta.
Gözümü açınca bahar gelecek sanmıştım;
baktım, çöl iklimi yurdumda.
Çölde kan kusuyor umutları çocukların
ve karanlık günlerinde
mutsuzluk satılıyor çarşıların…

Uyudum, büyüdüm, karardım.
Torosların tepesinde bir ağaçkakanın
açtığı oyuktan baktım dünyaya.
Dünya ne kadar acıysa o kadar acıydı;
kötülükler vardı, upuzun vardı, çok vardı.
Savaştan ve zulümden kaçan çocukların cesetleri
vuruyordu sahillere;
ve az ileride
sarayında bir sultan
altın varaklı masasında
kan içiyordu bardağından…

Uyudum, büyüdüm, kirlendim.
Delirmemek için
“dünya kahrı” denilen şeyi göre göre
tek damarı kurudu kalbimin.
Biliyorum öleceğim;
sardunyalar kuruyacak ağzımın içinde
ve kokusuna böcekler gelecek anılarımın.

3

Koparılmış çiçekler mezarlığında açtım gözlerimi; sonbahardı.

Yeryüzünün bütün soykırımlarından geriye kalan
acı, aynı acıdır diyordu ermiş;
ölenle bal gibi ölünüyor işte.

Sonbahardı;
uyudum,
uyandım,
büyüdüm.

Koparılmış çiçekler mezarlığında açtım gözlerimi.
Tan atımlarında ağzımdan kokuları çıkan sardunyalar
derin bir boşlukta üşüyorlar şimdi…
MEHMET AKİF GÜLAL

Çeviren ve Seslendiren Şair: Bahar Kızılcık

دارکوب

برای آیلان، نوزاد

شعر: مهمت عاکف گولال

۱

شبی‌ست عزل‌شده از جهان در من؛ و بوی شمعدانی‌ها که به دیوارهای کوچه آویخته‌اند، همان کوچه‌ای که آهسته‌آهسته از آن می‌گذرم…

من، در تپش‌های سپیده، از نفس‌هایم عطر گل می‌رویاندم؛ آن روزها که زمان از نخستین طلوع‌های روشن و امیدوار به غروب‌های نومید و اندوهگین سرازیر می‌شد…

آه، زمان…

من، با آن‌همه کوچکی، ذره‌ای بودم در پهنه‌ی بی‌کران زمین؛ چون کره‌اسب‌هایی که یالشان بوی ریحان می‌دهد و دشت، زیر سُم‌هایشان تا دوردست‌های ناپیدا ادامه دارد.

اما هرچه بیشتر درد کشیدم، عطر شمعدانی‌هایی که در نفسم گم کردم از انتهای رؤیایی دور صدایم می‌زنند؛ اکنون، از آن‌سوی خوابی که به پایان رسیده است…

۲

خوابیدم، بیدار شدم، رؤیا دیدم.

در خلعی عمیق به یاد تو افتادم.

گمان می‌کردم همین که چشم باز کنم، بهار از راه می‌رسد؛ اما نگاه کردم، وطنم را دیدم در اقلیمِ بی‌آب‌وعلفِ بیابان.

در این صحرا، امیدِ کودکان خون بالا می‌آورد و در روزهای سیاهشان، در بازارها اندوه را به حراج گذاشته‌اند…

خوابیدم، بزرگ شدم، تاریک شدم.

از سوراخی که دارکوبی بر فراز قله‌های توروس در تنه‌ی درختی کنده بود، به جهان نگاه کردم.

جهان، به همان اندازه تلخ بود که می‌شد تلخ باشد؛ شرارت بود، کش‌دار و بی‌انتها بود، بیش از آن‌که بشود شمرد، بود…

جسد کودکان که از جنگ و ستم گریخته بودند، یکی پس از دیگری به ساحل‌ها کوبیده می‌شدند؛

و کمی آن‌سوتر، سلطانی در کاخ خود، پشت میزی با زراندودترین نقش‌ها، از جامش خون می‌نوشید…

خوابیدم، بزرگ شدم، آلوده شدم.

برای آن‌که دیوانه نشوم، با چشم‌های باز به تماشای آنچه «رنجِ جهان» می‌نامند، نشستم؛ آن‌قدر نشستم که یکی از رگ‌های قلبم برای همیشه خشکید.

می‌دانم روزی خواهم مرد؛

شمعدانی‌ها در دهانم خشک خواهند شد و حشرات به بوی خاطراتم هجوم خواهند آورد…

۳

در گورستانِ گل‌های کنده‌شده چشم گشودم؛ پاییز بود.

از تمام نسل‌کشی‌های زمین آنچه بر جای می‌ماند، همان درد است؛ حکیمی می‌گفت:

«مردن، برای مرده به شیرینیِ عسل است؛ آدمی، با مردن، واقعاً می‌میرد.»

پاییز بود؛

خوابیدم، بیدار شدم، بزرگ شدم.

در گورستانِ گل‌های کنده‌شده چشم گشودم.

و شمعدانی‌هایی که در تپش‌های سپیده از دهانم عطر می‌پراکندند، اکنون در خلأیی عمیق از سرما می‌لرزند…

مهمت عاکف گولال | Mehmet Akif Gülal

یادداشت مترجم: در این بازسرایی کوشیده‌ام تصاویر محوری شعر ــ شمعدانی، سپیده، بیابان، کودک، خون، دارکوب و گورستان گل‌ها ــ همچون رشته‌ای پنهان به هم متصل بمانند. تکرار «خوابیدم، بیدار شدم، بزرگ شدم» نیز عمداً حفظ شده تا بزرگ‌شدن نه نشانه‌ی رهایی، بلکه روندی تدریجی از مواجهه با خشونت جهان و آلوده‌شدن به رنج آن باشد. موسیقی درونی و شکست‌های سطری بر وزن عروضیِ تحمیلی ترجیح داده شده‌اند تا شعر در فارسی طبیعی و مستقل نفس بکشد.