Bugün Kalan Hayatımın İlk Günü

Birkimyaci

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Nasıl ayağa kalkmalı? Ne cevap vermeli? Her seferinde yalnız geldiği hastaneye bu defa onu da çağırmıştı. O gün öğrenmişti arkadaşının hasta olduğunu ve ondan ilk ve son kez bir iyilik istediğini…

Katmandu’ya gitmesini ve Jason’dan insanın düşünce yapısını değiştirip, bilinç seviyesini yükselterek hastalıklardan kurtulmasının mümkün olduğu el yazmalarını ona getirmesini istemişti Romane.

Her ne kadar inanmasa da arkadaşının son isteğini yerine getirmek üzere yola çıktı. Bilemezdi asıl değişimin kendisi için olduğunu ve bunu Romane’in onun için istediğini…

Himalayalar’daydı Maelle; hem de makyajı ve topuklu ayakkabıları olmadan, E-postaları ve telefonu olmadan…Zaman durmuş gibiydi. Varlığını, yolculuğunu, misyonunu,Romane’i, işini, ailesini, bütün bildiklerini unutturan Shanti’yle karşılaşmıştı çünkü.

Günlük hayatta içinde bulunduğumuz iki hal söz konusudur; korku ve sevgi. Korku bir körlük, sevgiyse bilinç halidir. Sevgi sadece şimdi de ortaya çıkar ve sunacağı çok şey vardır. Korku ise ya geçmişin etkisindedir ya da gelecekte yaşanabilecek bir yoksunluğun kaygısındadır. Değişim sürecinin ilk aşaması, önümüzde iki seçenek olduğunu anlamaktan geçer. Savunma, suçluluk, öfke,üzüntü, çatışma, ayrılık, geçmişin yükü, yoksunluk ve hastalık biçiminde ortaya çıkan otomatik tepkilerimizin bilincine varmak ve özgüven, birlik, anı yaşamak gibi duygu ve davranışlar çerçevesinde farklı bir yaşam seçmektir. Değişim sürecinin ikinci ve son aşaması ise sahip olduğumuz potansiyele ulaşmamızı içerir. Çoğumuz özümüzü unutuyoruz, çünkü değersiz şeylerin peşinden koşuyoruz ve yolumuzu kaybediyoruz. Oysa içimizde, her şeyin farkında olduğumuzu hatırlatan küçük bir ışık hep yanıyor…

Maelle, dünyayı ilk defa gören bir çocuk gibiydi şimdi. Hayata her gün yeniden, yepyeni bir gözle bakarak başlıyordu. Çünkü iyileşmenin sırrını artık biliyordu; iyileşmenin sırrı yöntemi kabullenmekte değil, o yöntemi birebir yaşamakta gizliydi. O içindeki küçük sese kulak vermişti. Her şey çok açıktı: ‘Sıfır kilometre buydu demek, her şeyin mükemmel bir şekilde başlayıp mükemmel bir şekilde bittiği an…’