Cebin Varken-HALİSE AYDOĞAN

Halise

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Cebin Varken

Hayat bazen öyle acımasızdır ki,

cebin doluyken etrafında kalabalıklar olur,

gülüşler çoğalır, kapılar ardına kadar açılır;

cebin boşaldığında ise

birer birer eksilir yüzler,

birer birer susar telefonlar,

insanın etrafında koca bir sessizlik kalır.

Kimse sormaz;

“Bugün nasılsın?” diye,

“Tok musun, aç mısın?” diye,

gece başını yastığa koyduğunda

yüreğinde kaç fırtına kopuyor,

kimse bilmez.

İnsan bazen kalabalıkların içinde

yapayalnız yürür kendi kaderine.

Gülümser herkese,

oysa içinde kimselerin görmediği

derin yaralar taşır.

Bir lokmayı boğazından geçirirken

acılarını da yutar sessizce,

kimseye yük olmamak için

“İyiyim,” der…

Oysa değildir.

Ben de susuyorum işte…

Sessiz ve sedasız,

kimsenin görmediği bir savaşın içindeyim.

Her sabah yeniden uyanıp

hayata tutunmaya çalışıyorum.

Bedenim yorulsa da

ruhuma “Dayan,” diyorum.

Geceleri gözlerimi kapattığımda

korkularımla baş başa kalıyor,

sabah olduğunda yeniden gülümsüyorum.

Kanserle mücadele ediyorum…

Ama bunu herkes bilmiyor.

Çünkü insan bazen

en büyük acısını bile

kimseye anlatmadan taşır.

Saçlarının arasına saklar korkusunu,

gözlerinin içine gömer gözyaşını,

“Geçer,” diyerek kendini avutuyor.

Belki bugün yanımda değilsiniz,

belki hastalığımı bilmiyorsunuz,

belki yüzümdeki gülümsemeye bakıp

hayatımın güzel gittiğini sanıyorsunuz.

Oysa bazı insanlar

gülümserken bile savaş verir.

Bazıları ayakta dururken

içinden bin kez yıkılır.

Hayat bana şunu öğretti:

İnsanın yanında kaç kişi olduğu değil,

düştüğünde kaç kişinin elini tuttuğu önemlidir.

Cebindeki para değil,

yüreğindeki insanlık zengin eder insanı.

Çünkü para biter,

kalabalık dağılır,

sofra boşalır…

Ama gerçek bir dostun sessizce uzattığı el,

insanın ömrü boyunca unutulmaz.

Ben hâlâ buradayım.

Kırgın, yorgun, eksik ama dimdik…

Her şeye rağmen yaşamın kıyısında

umutla tutuyorum ellerimi hayata.

Belki bedenim yoruluyor,

belki geceler üzerime ağır geliyor,

ama içimde hâlâ küçücük de olsa

sönmeyen bir ışık var.

Ve ben o ışığa sarılıyorum.

Kimse bilsin diye değil,

kimse acısın diye değil…

Sadece kendime söz verdiğim için:

Ne kadar zor olursa olsun,

bu hayatın karşısında

sessizce değil,

onurumla duracağım.

Çünkü bazı savaşlar alkışsız kazanılır.

Bazı zaferlerin şahidi olmaz.

Ve bazı insanlar,

kimse görmeden

kendi mucizesini yazmaya devam eder.

Ben de kendi hikâyemi yazıyorum…

Her satırında biraz acı,

biraz gözyaşı,

biraz yalnızlık

ama en çok da umut var.

Çünkü hayat ne kadar acımasız olursa olsun,

ben hâlâ nefes alıyorsam

hikâyem bitmiş değildir.