✨️HUZUR VE HÜZÜN..-İLKNUR ARAL GÜLEMEK

27 Eylül 2026 07:00

Medyagri

✨️HUZUR VE HÜZÜN..

Huzur ve hüznü bir arada yaşadığınız oluyor mu hiç? Ben yaşıyorum. Yaz mevsiminin; “hadi artık toparlanın, evli evine” diyormuş gibi hissettirdiği, aylar süren cıvıl cıvıl seslerin yerine derin bir sessizliğin hakim olduğu o günlerde.. Yazın kalabalığı çekilip sahil ve bahçelerin sessizliğe bürünmesiyle birlikte, birbirine zıt gibi görünen ama aslında insan ruhunda yan yana durduğunda derinleşen o iki muhteşem duygu; huzur ve hüzün sarıveriyor insanı.

İyiden iyiye serinleyen havaya bir de yağmurun eklendiği bu son gecede küçük bahçemdeki verandada oturup başımı sandalyemin yastığına dayayarak yağan yağmuru izleyip, bir yandan o tatlı şıkırtı sesini dinlerken düşündüm yine.. “Huzur ve hüzün bir arada” diye.. Hüzün, yapraklarını dökerken tatlı bir gözyaşıyla ağlayan bir sonbahar, huzur ise o dökülen yaprakların üzerinde yürürken çıkan ses ve toprağın kokusu gibi. . Biri karanlığa doğru evrilen loş bir havanın duygusunu yaşatırken, diğeri bu evrilişin ardındaki ulaşılacak aydınlık ve mutluluğu anımsatıyor insana. Bir yerden ayrılırken diğer bir yere kavuşuyoruzdur aslında ve bu düşüncenin sağladığı teselli duygusu, derinlerde bulduğumuz mutluluk ışıltıları gibi sarıyor benliğimizi.

Yaz mevsiminin sonu, ardımızda bıraktığımız mekanlar ve işte; o mekanların sessiz sakinleridir bizi asıl düşündüren..

Yazın kalabalığı çekilip bahçemizde yalnız kaldığımızda beliren o sessizlik, önce huzur gibi görünür. Fakat o dingin duygunun hemen ardında kışın soğuğuyla baş başa kalacak olan o sevimli patilerin ne yapacağı düşüncesi geliverir aklımıza ve buradaki huzur, buruk bir hüzne dönüşüverir.

Yanımızda götüremeyeceğimiz, arkamızda bırakacağımız canlıların sorumluluğu derin bir endişeyle doldurur yüreğimizi.
“Biz sıcak evlerimize dönerken, onların sığındığı kuytular soğuyacak” düşüncesi, o çok sevdiğimiz yerlerden ayrılmanın yürek acısını artırır.

Hüznümüzü perçinleyen bir konu daha vardır ki, o her geliş ve dönüşlerin, aslında zamanın sessiz bir akışı olduğunu hatırlamaktır. Her biten yaz, ömrümüzün takviminden düşen bir yapraktır. Çantaları toplarken ya da kapıyı son kez kilitlerken hissedilen şey sadece bir tatilin bitişi değil; bir daha asla aynı yaşta, aynı hislerle dönülemeyecek bir zaman dilimine veda ediyor olmamızdır.

İşte, böylece; Sonbaharın ilk soğuğu rüzgara karıştığında, bavulları kapatmanın hüznü sadece ayrılmaktan değil, geride bıraktığımız patilerin ve ömrümüzden eksilen bir mevsimin düşüncesidir.
Huzur; doğanın bu döngüsünü kabullenmek olsa da, hüzün, arkamızda kalan o mahzun bakışların yüreğimize doldurduğu sızıdır.

Yine bir buğulu sonbahar gecesi, yine bir göçmen kuşlar misali dönüş hikayesi ve her seferinde tekrar tekrar bana düşündürdükleri. Bu kez de bunları paylaşmak istedim sizlerle..
Eylül’ün son demleri yine..
Ayrılıkların vakti bir kış mevsimi daha geliyor. Hayat “gelgit” lerle geçiyor. Bir ayrılık, bir kavuşma. Bir yüzü huzursa, diğer yüzü hüzün olan.. Hayatımızda yer alan tüm gidişler, hüznün yerine, yürekleri daima huzurun sarıp sarmaladığı en güzel gelişlere doğru olsun..
Işık ve sevgiyle.. ✨️🤍 (✍️İlknur)

Bu Eseri Paylaş: