DEPREM-MEHMET AKİF GÜLAL

Medyagri

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

DEPREM

Duvarın içinden geçip duvarın altında kalanın yazgısı
Sahi neydi yaşamla ölüm arasında bizi bırakan
Betonun soğuğu, karın ve ayazın
Gece ansızın, acımadan gelen acının çığlığı
Kulaklarımızda çınlıyor şu an
Çocukların nefesinden dağılan…

Ve sonra şehirlere dolan toz ve sis ve kan
Utanç savrulacak insanlığa betonun altından.

Önce umut diyorduk, umut bizi var edebilirdi
Varla yokluk arasında sıkışmış,
Kalbim, nasıl dayanacaksın buna
Annesinin koynunda uyuyorken çocuklar,
Taze süt kokusu, odanın içinde akşam huzurla içilip
Mutfağa bırakılmış çay bardakları,
Açılacak okullar,
Sabah işine gidecekti o babalar.

Ve sonra betona kan düştü,
Kana can, can pazarında insanlık
İnsan olanın insan olana bıraktığı zulüm
İnsanın insan olandan aldığı ömür şimdi
Savruluyor betonun altından
Savruluyor betonun altından…

Ve hiçbir çığlık sesi acıtamazdı
Yeryüzünde bu kadar belki de
İnsan olanı…

Saraylarında, yalılarında,
Yıkılmaz sanılan odalarında
İnsanlığını unuturken iktidarlar
Devletimiz bütün imkânları ile halkının yanındadır
Devletimiz halkın yanındadır
Devletimiz.
Diyordu bültenler…

Onların evlerinin demiri boldu ve
Betonu ve çatısından kar suları damlamıyordu
Betonun altında kalanın içinden soğuk,
Dışında kalanın kalbinde acı,
Kurumuştu, damlamıyordu
Acı kurur muydu,
Kururdu.

Acı ancak kendini bu kadar çok gösterebilirdi
İnsan olana,
Daha gencecik çocuklar yatıyorken
Enkazlar altında, enkazlar altında…

Kavuşmayı beklerken umutla,
Hastanelerin avlusunda ceset torbaları
Tarihi varsa eğer acının
Yazılsın oraya silinmez kalemlerle
İnsanlığın betonun altında kalan yazgısını

Ve hiçbir çığlık sesi acıtamaz
Artık yeryüzünden bu kadar.
İnsan olanı.

MEHMET AKİF GÜLAL