GÜNEŞE UZANAMAYANLAR-ZEHRA YAVAŞ

Medyagri

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

GÜNEŞE UZANAMAYANLAR

İdam sehpasına yürüyen masum bir mahkûmun izleyicileri olarak yerimizi almıştık. O ağlarken biz kutsuyorduk. Böyle gelmiş, böyle gidecekti. Biz de o yolu yürümüştük. Hem bak, ne güzel bir yaşamımız vardı.

Suya düşmüş gibiydim, kafamı kaldırmaya çalışıyordum. Her kaldırışımda bir tokmak iniyordu başıma. “Olması gereken bu, olması gereken bu…” diye fısıldıyordu sesler. Yapabileceklerimin ve yapamayacaklarımın sınırı ben doğmadan çizilmişti. Bahçede gölgede kalmıştım. Güneşe doğru uzanan kollarım çarpık çurpuktu. Beni gören suratını buruşturup yanımdan geçerdi. Oysa ben de meyve verecektim. Ama önce uzanabildiğim kadar güneşe uzanmalıydım.

O bahçeden ve o köyden çıkan ilk kız ben oldum. Yaşıtlarım çoktan evlenmiş, çoluk çocuğa karışmıştı. Vardı bir düzenleri. Bana göre olmayan. Zehirli bakışlarıyla sırtımda delikler açarlardı. Bir gün ben de evlendiğimde biraz rahatladılar. Ama evliliğim sürmedi. Kınadılar. Konu neden hep bendim?

Odama girdiğinde ağlıyordu. Bizim köylü Esma’ydı. Yüzündeki morluklar sarıya dönmüş olmalıydı. Bahsetmedi. Uyuyamıyormuş geceleri. Ev ona dar geliyormuş. Bahçede buluyorlarmış onu. Eşi “Kurtar bizi bu illetten” demişti. Kurtulmak istediği neydi, emin olamadım. Esma’nın donuk bakışlarından gözlerini kaçırırken teninin ürperişini gördüm. Artık Esma’ya vuramıyor olmalıydı. O artık deliydi. Önce içine cin kaçtığını düşünüp hoca hoca dolaşmışlar, sonra son çare buraya gelmiş olmalıydılar. Boynunda asılı muskalar adamı koruyamıyor olmalıydı.

Saçlarını taradım Esma’nın, yaralarına merhem sürdüm. Akıllı bir kızdı, çabucak iyileşiyordu. Eline de tutturdum kalemi.

— Al dedim, önce hikâyeni, sonra kaderini yaz. — Ben… seçebilir miyim gerçekten? — Seçersin ya! Nasılsa delisin artık. Dünyanın bütün mantığına borcun bitti.

Bahçenin duvarından yayılan kollarım zamanla uzadı, uzadı ve tüm köyü sardı. Gölge oldum, tohum saçtım yeryüzüne.