MÜREKKEP SUYU İÇEN SİNEK – UMİT ATMACA

Umit atmaca

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

MÜREKKEP SUYU İÇEN SİNEK

Gece boyunca çalışma masasının başında oturmuş, hayatım boyunca yazdığım her cümlenin beni giderek daha fazla tükettiğini düşünüyordum. Yazı bir zamandır bana ait değildi; ben ona aittim. Sanki kelimeler, beni içlerinden geçirmek için bekleyip duran karanlık varlıklardı.

Yorgunluk çökünce odada bir uğultu başladı. Önce dışarıdan gelen rüzgârın sesi sandım, ama değildi. Bu uğultu daha içsel, daha derindi sanki bilincimin altında bir şey kıpırdanıyordu.

Başımı masaya koyduğumda siyah bir hareketlilik gördüm: Mürekkep şişesinin ağzında, minik bir sinek duruyordu. Kanatları titriyordu, ama havalanmak için değil, sanki mürekkebe daha çok yaklaşabilmek için… Her sinek ışığa giderdi; bu karanlığa gidiyordu.

Ben bakarken, sinek başını eğip mürekkep suyundan bir yudum aldı.

O yudumla beraber odada bir şey değişti.

Bir titreşim, alçak bir çınlama.

Benim adımı biri fısıldıyordu.

Sinek aniden başını kaldırdı. Gözleri evet, gözleri bir anlığına insan bakışı gibi netleşti. Yabancı ama tanıdık bir ses, zihnimin içinde konuştu:

“Seni yıllardır izliyorum.”

Geri çekildim. Belki delirmek üzereydim, belki çoktan delirmiştim.

“Yazdığın her kelime, yuttuğum her damla.”

Sinek kanatlarını açtı ama uçmadı. Mürekkep damarlarında dolaşıyor olmalıydı; bedeni hafifçe titreşiyor, sanki büyüyordu. Bir sineğin taşıyabileceği bir bilinç değildi artık üzerindeki.

“Beni sen yarattın.”

“Ben?” diye fısıldadım. “Seni daha önce hiç görmedim.”

“Görmemen, yaratmadığın anlamına gelmez.”

Sineğin sesi yoktu; konuştuğunu duyan sadece bendim. İçimdeki karanlık bir odak noktası gibi zihnime baskı yapıyordu.

“Sen yazarken, ben içiyordum.”

“Sen kuruyorken, ben doluyordum.”

Mürekkep… benim kelimelerim… benim tükenen yanım…

“Sen sustukça, ben büyüdüm.”

Bir anlığına sineğin kanatlarının gölgesi masama düştü. Ama gölge, sineğinkinden daha büyüktü. Gölge bir kanat gibi değildi; daha çok kırılmış harfleri andırıyordu.

O an anladım:

Bu sinek, sıradan bir sinek değildi.

Yıllardır yazdığım ama tamamlayamadığım tüm cümleler, bilinçaltımda çürüyen tüm düşünceler, yarım kalmış tüm paragraflar…

Her biri bu sineğin bedeninde birikiyordu.

O, benim yazamadığım kelimelerin canlı haliydi.

Sinek bir adım daha attı evet, uçmuyordu, yürüyor gibiydi. Masanın kenarında durdu ve tekrar konuştu:

“Senin kelimelerin seni öldürürken, benim karanlığımı besledi.”

Boğazım düğümlendi.

“Bir insanın yok ettiği kelimeler boşa gitmez. Onlar başka bir yerde, başka bir biçimde yaşar.”

“Ne istiyorsun?” dedim.

“Beni tamamlamanı.”

Bir rüzgâr esip pencereyi çarptı. O küçük hareketle sinek havalandı ve yüzüme doğru geldi. Kanat sesini değil, kelimelerin uğultusunu duydum. Çığlık atmaya çalıştım ama sesim çıkmadı. Nefesim kesildi. Sinek gözlerimin tam önünde durdu.

“Bir cümlenin iki sahibi olmaz.”

Sonra… içime girdi.

Ağzımdan mı, burnumdan mı, kulağımdan mı girdi bilmiyorum. Belki hiç fiziksel bir giriş olmamıştır. Belki yalnızca bilincime çökmüştür. Ama karanlığın içime aktığını hissettim.

Nefes almaya çalıştım.

Düşünmeye çalıştım.

Ben kimdim?

Yazar mı?

Yazılan mı?

Sanki ben, benim yerime yazılan bir hikâyenin kahramanıydım artık.

Sinek konuştu ama artık dışarıdan değil, içimden:

“Yıllardır beni yazmaya çalışıyordun. Şimdi sıra bende.”

Gözlerim karardı. Masadaki mürekkep şişesi yere düştü. Mürekkep zemine yayıldı ama siyah bir leke gibi değil, hareket eden bir gölge gibi.

Son gördüğüm şey şuydu: Mürekkep lekesi, kendi kendine harfler oluşturmaya başladı.

Ve yazdı:

“Bu hikâyenin gerçek sahibi artık sinektir.”