SOKAK CANLARI 2.Bölüm-İLKNUR ARAL GÜLEMEK

İlknur Aral GÜLEMEK

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

️ ..Ve.. Onlar Artık Yoklar..

Her sene yaz boyunca ayrılıyoruz şehrimizden. Çoğu kişinin yaptığı gibi; bir mekan, bir hava değişimi işte. Tazelenmek, hayatımıza yeni bir enerji katmak için sözde. Ama son zamanlarda hayat, gelecek günlerin getirecekleri düşüncesinin yanısıra, geride bıraktıklarımızın endişesini de yaşatıyor bizlere.. Bu kez de ardımızda bıraktığımız o sokak canlarını düşünüyordum giderken. İçten içe, endişe ile.. Geri döndüğümüzde, bizleri birer fedai gibi koruyan o üç dostumuzu yine orada, kapımızın önünde bulacak mıyız diye..

Günlerce, hatta aylarca adeta yalvarır gibi vazgeçilmesi için gayret gösterdiğimiz, adına “uyutma” denilen o cinayet yasasından paylarını almış olmasınlar diye yüreğimiz pır pır ederek döndüğümüz evimizde bir iç burukluğu ile karşılaştık ne yazık ki.. Bir şekilde kaçarak kendini “uyutulmaktan” kurtarmış olan ama bir köşede üzgün ve mutsuz olduğu her halinden belli bir şekilde yanlız başına yatan, kendisine verilen yiyeceklere dahi bakmayan sadece bir beyaz dostumuz kalmıştı. İyilik sahibi komşularımız tarafından onlar için yapılan kulübede bir başınaydı artık. Her gün neşeyle oynaştığı o kardeşleri yoktu. Patisini uzatarak benimle tokalaşan, okşadıkça boynunu uzatan, yüzüme kederli gözlerle bakan o iri beyaz dostumuz yoktu.. Siyah dostumuz da yoktu artık…

Çok şey söylemek istiyorum, isyan etmek istiyorum ama boğazım düğümleniyor.

Hani Yaradan’ın yarattığı canı Yaradan’dan başkası alamaz diyorduk? Sadece bunu hatırlatmak istiyorum. Vicdanı olana bu bile yeter ama olmayana karşı bütün çabalar zaten yetersiz kalıyor ve bizlere de kahrolmak düşüyor her zamanki gibi..

(✍️İlknur)