CAHİL-ZEHRA YAVAŞ

Medyagri

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

Kapının önünde duruyorsun.
Sorular soruyorsun bana. Öyle sakin, öyle aklı başında sorular ki, pervasız cümlelerim birer birer yere düşüyor.

Şaşkınlığım diz boyu.
Ama başım yine dik. Umursamıyormuşum gibi davranıyorum.

Cahilliğim paçalarımdan sızıyor.

“Sen ne anlarsın ki?” diyorum sana.
Hadsiz bir meydan okumayla kafa tutuyorum.

Bir an susuyorsun.
Bakıyorsun bana. Sanki söylediklerimin ardını görüyormuş gibi.

O an anlıyorum.

Sen hırsızsın.

Beni benden alacaksın.
Kendine benzeteceksin.
Ya sonra?

Sonrası bilindik.
Bir gün beğenmeyeceksin işte. Hikâye hep böyle ilerler.

Ve çekip gideceksin.
Ama giderken beni de götüreceksin kendinle.

Ben ne olacağım peki?

Bunu düşünmüyorsun.
Ne ne olacağımı, ne nerede kalacağımı.

Kaybediyorum kendimi.

Araftayım.

Bu hikâyenin kalanı da ezbere.
Tam kendimi bulmuşken, tam yerime yurduma yerleşmişken çıkıp geleceksin yeniden.

Sadece meraktan.

Bıraktığın yerde miyim diye bakmak için.

O küçük merakın var ya…
Altüst edecek beni.

İşte bu yüzden kapılar kapalı.

Gelme.

Çünkü bir kez daha öğrenirsem seni,
kendimden geriye kimse kalmayacak.