SAÇLARINA DÜŞMÜŞ AKLAR – ZEYNEP KIVANÇ

ZeynepkIVANC

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

SAÇLARINA DÜŞMÜŞ AKLAR

Uzun zamandır seni görmüyordum.

Adını içimde saklıyor,

sesini gecelere emanet ediyordum.

Şehrin kalabalığında yüzler değişiyor,

mevsimler gelip geçiyor,

ama ben hep seni,

en son bıraktığım yerde hatırlıyordum.

Sonra bir gün…

Hiç hazırlıklı değilken karşıma çıktın.

Zaman, gözlerimin önünde sustu.

Ve ben ilk defa

saçlarına düşmüş akları gördüm.

Bir tel…

İki tel…

Derken yılların sessiz itirafı gibi

beyaz bir hüzün yayılmış şakaklarına.

O an anladım,

zaman en çok sevenleri yormuş.

Oysa ben seni

gülüşünün en delice yerinden seviyordum.

Rüzgârın saçlarında kaybolduğu o genç sabahlardan.

Şimdi rüzgâr hâlâ oradaydı

ama içinden geçmişti yıllar.

Saçlarına düşen aklar

beni korkutmadı.

Bilakis…

İçimde bir şey diz çöktü saygıyla.

Çünkü her beyaz tel,

bizim sustuğumuz bir cümlenin hatırasıydı sanki.

Her ak,

bir özleyişin,

bir vazgeçemeyişin izi.

Ben seni zamana rağmen sevdim,

ama zaman seni benden önce sevmiş.

Dokunmuş sana,

iz bırakmış.

Gözlerine baktım.

Orada hâlâ beni tanıyan bir ışık vardı.

Saçların beyazlamıştı belki,

ama bakışların

ilk günkü gibi derindi.

Ve ben o derinlikte

yıllardır sakladığım kendimi buldum.

İnsan sevdiğini uzun süre görmeyince

onu olduğu yerde donduruyor kalbinde.

Ben de seni öyle saklamışım.

Oysa hayat akmış…

Ve saçlarına düşmüş aklar

bana şunu fısıldadı:

“Biz yaş aldık,

ama aşk yerinde duruyor.”

İçimden geçirdim;

Keşke o beyaz tellerin her birine

bir ömür birlikte şahit olsaydım.

Keşke o aklar

benim omzumda çoğalsaydı.

Keşke zaman

bizi ayrı ayrı değil,

yan yana eskitseydi.

Şimdi karşımda duruyorsun.

Yıllarını taşımış,

ama kalbimi hâlâ titreten hâlinle.

Saçlarına düşmüş aklara bakarken

anlıyorum ki aşk,

gençlik işi değilmiş sadece.

Aşk,

zamanın bile silemediği bir izmiş.

Ve ben…

Saçlarına düşmüş her ak için

seni bir kez daha seviyorum.