
DERİN SOHBET
Küçük bir park. On beş yirmi zeytin ağacına, birkaç süs bitkisi, yenice çizilmiş yürüyüş parkuru ve iki de bank eşlik ediyor, o kadar. Banklardan birinde otuz kırk yaşlarında, kırka daha yakın, bir adam yanındakine bir şeyler anlatıyor. İşten dönmüş ihtimal, yorgun, konuşurken mimikleri anlaşılmıyor.
-Peh, annesiymiş… Anneciğiymiş… Annecikmiş, anladın mı…
Cevap gelmedi yanındakinden, beklemiyordu da bir yerde hani. Konuşmak, konuşmak, içini dökmek istiyordu, o kadar. Gün boyu, dün akşamı düşünmüştü: Oğlunun söylediklerini, annesinin müstehzi bakışlarını… İşe kendini verememişti bu yüzden.
-Oğlum, kapatsana dedim ocağı, bak taştı.
-Ah!…
-Ah ya… Yarın öbür gün sen usta olacaksın buraya. Bak şu yaptığına!
-Tamam abi, kusura…
-Yav, ne kusuru, var sende bir haller bugün.
-…
-Dün akşam beşik mi salladın?
İkinci çocuğu birkaç ay önce doğmuştu, ilkinden alışıktı uykusuz gecelere. Uykusuzdu ama dün gecenin hikâyesi, bu değildi.
Hikâye daha derinlerdeydi. Hikâye ortaokul son sınıfta babasından yediği tokatlarla bir lokantaya bulaşıkçı olarak girmesiyle başlamıştı. Hiçbir zaman yüzü gülmeyen babası… Dövüyordu onu sık sık, dövsündü ama milletin içinde…
Ben dayak mı attım çocuğuma, onu aşağıladım mı? Nedir benim suçum. İşime gidip geliyorum, eve ekmek getiriyorum. Daha ne? Aç mı bıraktım yavrularımı, bak ikinci de karıştı harmana. Onun masrafı da az değil hani. Maması, takviyesi, bezi, üstü başı… O da bizim kadar masraflı. Karşılıyorum, tabii, benim görevim, babayım ben. Çalışıyorum…
Çalışıyordu çocukluğundan beri, mahalle lokantalarında ilkin, sonrasında bir iki merkezi restoranda, en son da şimdiki kurumsal firmada. Eskiden haftalık alırdı ücretlerini, şimdiyse ayın beşinde hesabındaydı. Kira, kasap, market derken geçinip gidiyordu. Geçiniyordu da dün akşamki yaşadığı neydi?
-Neymiş efendim ana ceylan… Bak adaş, ne dedi: Ana ceylan…
Soluna bir göz attı, kendini dinliyor mu diye kontrol etti, çok da “ee, hı, hımm” beklemeden:
-Tabletini açtı adaş, çağırdı beni yanına, “bak baba,” dedi, gittim yanına oturdum.
-Sahi ben, buraya niye geldim oturdum? Öyle ya, hiç âdetim değil parka gelmek. Ben ekmek derdindeyim, evden işe, işten eve… Mesaimiz de bir düzene girdi beş altı yıldır, sabah sekiz akşam beş. Vardiya mardiya kalmadı, artık ben de akşamları eve gidip çocuklarla vakit geçiriyorum. Vakit derken… Yemekten sonra, bıkmışım bizim mekândaki yemeklerden, ille de bizim hanımın yemekleri yani adaş. Bana bak sen beni dinlemiyor musun?
-…
-Neyse, dün akşam yemekten sonra haberler vardı, izliyordum anladın mı, beni yanına çağırdı bizim oğlan. Dedim ya demin, tabletini açmış:
-İzle baba!
– İzledim. Youtube’ta bir kısa video. Bitti, ben başımı kaldırdım, eşikte bizim hanım, mutfak önlüğüyle, yaslanmış pervaza, o da bizi izliyor. Şöyle bir dikkatli bakayım dedim: Eli belinde, dudak uçları aşağı arkmış, ama bir farkla, ağzının sağı aşağıda, solu yukarıda, sağda minik gamze oluşmuş. Bak adaş, bu çok tehlikeli duruş bu yani: “Bak gördün mü? Adamı böyle yaparlar.” halleri…
-Eee?
-Ne ee’si baba? Görmedin mi?
-Neyi?
-Aslında görmüştüm, çok içli bir video adaş, çok etkileyici. Ama çocuk bu, çok da kaptırmasın kendisini diye lafı Balkanlardan dolandırıyordum anladın mı:
-Ne var bunda bi’ leopar yavru ceylanı kovalıyor, araya yetişkin bir ceylan giriyor, n’olmuş yani?
-Baba, anlamadın mı bak: leopar, yavru ceylanı yemesin diye annesi araya giriyor, kendini yem ediyor yani.
-Böyle demesiyle annesine bakması bir oldu adaş. Ben de baktım, tatlı tatlı, sevgiyle bakıyordu bu defa adaş… Anne çocuk…
-Anneler çocukları için kendilerini feda ederler, bak annem de öyle dedi zaten.
-Annesinden bir destek bakışı daha aldı bizimki adaş, yani demeye getiriyor, siz babalar bunun yapamazsınız, çocuklarınız için kendinizi tehlikeye atmazsınız. Ah be adaş ah, bak sana ne anlatacağım. İlk gençlik yıllarımdı, macera filmi niyetine Dikey Limit filmine gitmiştim bir gün anladın mı. Sen izledin mi o filmi adaş? Bak daha ilk sahnesi: Tecrübeli bir dağcı olan baba, oğlu ve kızıyla tırmandıkları bir dağda kaza geçiriyorlar, bir ipe asılı kalıyorlar. En üstte kız, onun altında oğlu ve en altta da baba, anladın mı… İp üç kişiyi taşıyamayacak, baba tecrübeli, biliyor bunu anladın mı. Baba oğluna “ipi kes!” diyor, yani kendini onlara bağlayan ipi. Dinliyor musun adaş? “Kes” diyor anladın mı.
Kendini filme kaptıran adamın yüksek sesinden ürken kedi banktan yere fırladı, oradan da jimnastik aletlerine doğru koştu. Ses daha da yükseldi parkta:
-Ne kaçıyorsun be adaş, hey dur! Adamın kendi uçurumu boylarken çocuklarını kurtarıyor, anladın mı…
14.11.2026
Namık Budak
namikbudak@gmail.com
DERİN SOHBET-NAMIK BUDAK
Yorum Yaz