sv

ŞİİR – BİLEN İNSAN, BİLMEYEN İNSAN

15 Kasım 2026 16:51

BİLEN İNSAN, BİLMEYEN İNSAN

sayılan günlerin

gecelerin solanı gülüşlerinden

bırakırken ardına beni

 

yaklaşan sızıdan birazı, kaygıdan

korkudan bildiğin hayat desen

 

bilmediğin gözyaşlarından kanatır

 

götürmekten uzağın ufuklara

öyle upuzun gelir

 

hep kasvetli bir kahırlanmadır

yaşadıkların ve yaşamadıkların

 

sıyrıldığını düşünürken

kendinden, yüreğinden

kabaran duyguda çığlık anlamsızlaşır

 

nedene bağlanamaz artık,

çareler utancıyla bakar yüzüne

 

su kadar yalın endişe ve gölgen kadar

yakınına pusulanan zaman üşüyensin

 

korunda ateşin düşlerden ve düşüncelerden

 

kabına sığmayan yalnızlık solarken

yaşarırken, dağılırken

 

bir kahırlanmadır

yaşadıkların ve yaşamadıkların

 

yanılgılar sanılan

aranılan her şeyleri bırakmayı izleri boyunca

kayıp sürgünler uzarken geniş yatağında

 

gizlenen tılsımlı adanmışlıklar anısında

yağmurların yaslarken kendini suskun uykulara

 

ve yıkılırken gözlerinin uçsuz yankısında,

biraz kendinsin, biraz yabancı kendine

 

habersizce giden ve gelmeyen acıları

sevinçleri tekil ve çoğul anısında beklerken

bir kahırlanmadır yaşadıkların ve yaşamadıkların

 

seven ellerin, gözlerin doyumsuz karanlığın teninde uzanırken

 

göğsüme bir başınalığın hınzır uğultusu

paslı buğusu gecenin

 

yıldızlarla, yıldızlarla, yıldızlarla

 

iyisinde sözlerin

pusunda resimlerin

gizeminde rüyaların renklerine kavuşur yeniden

 

hayat ve ölüm kaynaşır

hasret gözlerimde bir kahırlanmadır

yaşadıkların ve yaşamadıkların

 

ve enleminden sesinin, alabildiğine geniş boylamına yeryüzünün isimler yaşar

 

yaşar yalnız sevdalar

 

kahırlanma ey gönül

kahırlanma bilen insan, bilmeyen insan…

Bu Eseri Paylaş:

etiketlerETİKETLER
Üzgünüm, bu içerik için hiç etiket bulunmuyor.

Bu yazı yorumlara kapatılmıştır.

Sıradaki içerik:

ŞİİR – BİLEN İNSAN, BİLMEYEN İNSAN

deneme bonusu veren siteler deneme bonusu verabetgiris.co