Bir, İki, Üç… Tıp.-ZEHRA YAVAŞ

18 Şubat 2026 17:07

Medyagri

Kapadım kapıyı. Aralık kısma paspası sıkıştırdım. Pencereleri kontrol ettim. Kalın perdeyi çektim. Hava soğuk. Yatakta yorganla beraber büzüşüyoruz. Başıma çektiğim yorganın altında nefes almakta zorlanıyorum. Sıcak nefesimi biraz hohlayıp açıyorum yorganı boğulacaktım. Soğuk suratıma çarpıyor. Tekrar yorganı başıma çekiyorum.
Küçük bir tıkırtı, pencereden mi geliyor? Gözlerimi kısıp telefonun saatini kontrol ediyorum. Sekiz saat deliksiz uyumuşum. Uzun zamandır başıma gelen en güzel şey. Tıkırtı tekrar duyuluyor. Ayaklarım çıplak betonla buluşuyor. Hırkamı omuzlarıma tutturup pencereye doğru yürüyorum. Perdeyi açıyorum. Sokakta sis var. Sisin ortasında kalabalık.
Biri sayıyor;bir, iki, üç. Tıp. Telaşlı bir koşuşturmaca başlıyor. Bir yerlere saklanıyorlar. Biri ortada donmuş izliyor. Hepsinin nereye saklandığını görüyorum. Donmuş çocuğa bakıyorum. Bana mı benziyor?
Saklanan çocuklar yüzlerinde alaycı maskelerle çıkıyor. Etrafımda bir halka oluşturuyorlar. Gaklayarak kanat çırpıp dönüyorlar. Nefessiz kalıyorum. Çırpına çırpına uyanıyorum. Pencereden bir ses geliyor. Rüyamın gerçek olmasından korkuyorum.
Gözlerimi yumuyorum. Ya uyur aynı rüyayı görürsem.
Hemen gözlerimi açıyorum. Pencerede bir tıkırtı…
Kapıya bakıyorum.Paspas yerinde. Derin bir nefes alıyorum.
“Sızamaz değil mi?” Ya sızarsa.

Bu Eseri Paylaş: