BU YANGIN SÖNMEZ

Ilknur Aral Gul

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

️BU YANGIN SÖNMEZ..

“Efkar ettiğimiz, memleketin halidir. Sanmam hemşerim sanmam, bundan acısı olsun” demiş yıllar, yıllar önce Cahit Sıtkı Tarancı..

Günümüzde yaşananlara bakılırsa, “varmış daha acısı” diye düşünüyor insan.

Asırlardır tarihimize yazdırdığımız sayısız kahramanlıklar ve zaferlerin yanısıra; saygı, sevgi, merhamet, vefa gibi insani duygularımızla dünyaya örnek olmuş, bu duygularla kenetlenmiş bir milletin çocuklarıydık. Bugün yaşadığımız gelişmeler, tanık olduğumuz olaylar, bizleri her geçen gün daha büyük dehşete ve endişeye düşürüyor.

Neler oluyor bize?.. Yitirdik mi tüm güzel değerlerimizi? Saygı saygısızlığa, sevgi sevgisizliğe, merhamet merhametsizliğe, vefa vefasızlığa dönüştü..

İşte, yanıyor ülkemiz, yanıyor canlarımız; çoktan yitip giden insanlığımızın elinde..

İnsanoğlunun, daima erince ulaşma mücadelesi peşinde olarak varlığını sürdürdüğü yüzyıllar içinde acıları, yürek sızıları hiç bitmemiş, bütün bunlar, her döneme özgü bir şekilde üzerine yenileri katılarak günümüze kadar ulaşagelmiş.

Hayatı belli bir olgunluk yaşına erişmiş kişiler, geriye dönüp baktığında, bir ömüre ne kadar çok ibretlik günler sığabildiğini görürler ve ömür denen süreç çoğunlukla bir iç burukluğu olduğunu hatırlatır insana. Günlük yaşananlar ise sadece zamanı doldurmaya yarayan birer avuntu olarak kalır.

Hep yazdım; böyle bir acımasız zamanın ortasındayız.. Hayır, normal değil, kötünün en kötü, karanın en kara olduğu, içinde bulunduğumuz bu zaman.. Normal değil, acının en acı olduğu, yaşadığımız bu günler..

O acılar ki, hepimizi içine almış; yağ satarım, bal satarım oynayan çocuklar misali elele tutuşmuş, dönüyor, dönüyor etrafımızda. Başımızı ne yana çevirsek, bir başka çeşidi geçiyor önümüzden. Bitmiyor, sonu gelmiyor..Elindeki mendili her seferinde bir başkasının sırtına vurup kaçıyor.. Her seferinde bir başkasının canını yakıyor.. Yaşamaya çalışıyoruz, aslında bunun yaşamak olmadığını unutarak…

Acının en acı, karanın en kara, kötünün en kötü olduğu bir garip, bir acımasız zamanın ortasındayız…”

Evet, geçen yıllar içinde de felaketlerin üzerine yenileri eklenip acılara acı katarak ilerliyor zaman ve biz de buna yaşamak diyoruz..

Ne diyelim, dualarımız gelecek nesiller için.. Geride bırakacağımız dünya enkazında nasıl bir miras hazırlıyoruz onlara?..

“Yağmurun bile anlamlı geleceği kadar, dünden ıslak yürekleriyle duyguların denizlerinde çırpınacakları mı, yoksa duyarsızlığın limanlarına sığınacakları bir miras mı, bilemiyoruz.. (✍️İlknur)