
KOZANIN İÇİNDEKİ AŞK
İnsan sevince biraz içine çekiliyor. Sanki dünyanın bütün hoyratlığından esirgemek istediği bir emaneti var da, onu kimselerin erişemeyeceği bir kuytuluğa saklıyor. Bir nazarın gölgesinden, yarım kalmış bir kelamdan, aynı göğün altında susulan ikindilerden kendine sığınak bir dünya kuruyor; adını aşk koyuyor. Oysa insan bazen saklandığı o daracık kabukta büyüyor, bazen de kendi eliyle ördüğü duvarların arasında kimsesiz kalıyor.
Aşkın da bir kozası var; iki insan farkına varmadan ilmek ilmek dokuyor. Bir tebessümü ekliyorlar tahtanın kenarına, bir sitemi düğümleyip asıyorlar ötekine. Sonra dışarıdaki gürültülü dünyayı unutarak, her şeyin hep o ilk günkü tazelikte kalacağını sanıyorlar. Hâlbuki ne takvimler yerinde sayıyor ne de insan, sevdiği günkü suretiyle kalabiliyor. Bir kelebek, o karanlık odadan sıyrılabilmek için evvelini terk etmek mecburiyetinde. İnsan da sevince başkalaşıyor. Kırıkları dökülüyor, sabrın boynu uzuyor, kalbin daha önce hiç uğramadığı kör noktaları gün ışığına çıkıyor. Lakin her sevdanın sonu bir menzil, bir kanatlanış değil. Kimi sevdalar korkuyla, kaybetme telâşıyla öyle sıkıca sarılıyor ki birbirine; iki insan aynı sofrada otururken dahi nefessiz kalıyor.
Hâlbuki sevmek; birinin kollarını bağlamak değil, göğün en yüksek yerine uçabileceğini bildiği hâlde yine de seninle kalmayı seçmesine rıza göstermektir. Kimsenin kimseye tapusu yok. İnsan, sevdiğini kendi hücresine kapattığında onu koruduğunu zannediyor; oysa en çok da bağrına basmaya çalıştığı o nazik şeyi eliyle hırpalıyor. Hakiki yakınlık, insanın kendi benliğinden vazgeçmediği o ıssız ve duru yerde başlıyor. Kimi aşklar ömrün sonuna kadar bir nehir gibi akıyor, kimi ise bir sabah sessizce yatağını değiştiriyor. Gidenin ardından odalar aynı, sokaklar yine aynı kalıyor; lakin insanın içindeki o kadim nizam yerinden oynamış oluyor. Bir türkü başka türlü sızlıyor tınısında, bir yağmur başka türlü vuruyor pencereye. O vakit idrak ediyorsun: Her giden yalnızca bir yokluk bırakmıyor arkasında; bazen sana, kendinden bile sakladığın bir hakikati fısıldayıp gidiyor. Ben aşkı, içinden göğe kanat açmış bir kelebeğin, dalda yorgun ve yetim kalan kabuğuna benzetirim. Dışarıdan bakıldığında ıssız bir suret yalnızca. Oysa içinde bir zamanlar canla başla çarpan o büyük telaşın izi duruyor. Belki de bazı sevdalar bu dünyada kalmak için değil, bizi incelterek değiştirmek için uğruyor kapımıza. Önce bize bizi gösteriyor, sonra sessizce çekiliyor ömrümüzün kenarından.
Bir gönle sığınak ol, sakın kafes olma. Sevginle kuşat ama ruhun kanatlarını incitme. Çünkü aşk, iki canın aynı daracık kafeste tükenmesi değil; birbirine yaslanarak kendi göğünde özgürce süzülebilmesidir. Ve insan, en çok da sevdiğinin hürriyetinden korkmadığı gün, sevmeye namzet oluyor.
İbrahim ŞAŞMA
KOZANIN İÇİNDEKİ AŞK-İBRAHİM ŞAŞMA
Yorum Yaz