UMUDU TAŞIYAN SOYLU YÜREKLER-Secde’kar

Medyagri

Paylaş

Paylaş

0 Beğenme

Yorum Yaz

Favorilere Ekle

UMUDU TAŞIYAN SOYLU YÜREKLER

Bir hissiyat itti beni bu kelimeleri bir araya getirmeye,
Bir duygu bana yaz dedi içinden geçenleri,
Bir ses bana bunları kim yazacak madem hisseden sen isen dedi.
Geçmişlere daldı yüreğim.
Koca koca konferans salonları tıka basa dolar, bir düşünür, bir yazar, bir hoca gelecek diye pür dikkat sahneye kulak kesilirdik. Gelen hocaların ömrüne bakılırsa yaklaşık 50 ila 75. 80 küsur yıl arası yaşamış, yaşlılık dememiş, yol uzun olur dememiş, yorgunum bu hayattan dememiş, hayattan bıktım insanlardan uzak yaşayacağım dememiş, almış heybesine umudu şehir şehir davet edildiği yerlere üşenmeden umudu taşımış ve sahnede haykırarak umudu anlatmış kıymetli şahıslar geldi aklıma.
Okuyun derlerdi bize, araştırın derlerdi, koşturun gerekirse az uyuyun az yiyin ama anlamsız ve başıboş yaşamayın derlerdi, insan olmanın, Müslüman olmanın ve genç olmanın sorumluluklarını, umudu zihnimize kaza kaza anlatırlardı tıka basa dolu konferans salonlarında…

Kendi hayatlarından örnek vermeye gerek kalmazdı zaten o sahneye çıkıp umudu onca yol taşıyıp bizlere ulaştırma çabası elbette örnek alınacak davranıştı zaten. Ama onlar peygamberlerden, Sahabeler ’den, alim, Ulama’dan, düşünen bilgelerden, filozoflardan, şairlerden ve yazarlardan örnek verirlerdi…

İşte o soylu yüreklere sormak isterim şimdilerde o yüreği nasıl beslediniz diye. Soyu kimlere dayanıyor o yüreklerin. Kaç yüz yıllık umudu getirebildiniz bize, bir gecede o dolup taşan konferans salonundan haykırarak ulaştırmak için yüreklerimize…

O konferans sonrası başka insanlar olurduk, oradan çıkınca zırh kuşanmış ve dünyayı değiştireceğine inana insanlar olurduk. Anneler daha azimli, babalar daha mücadeleci, gençler daha coşkulu olurdu program sonrası. Sahneye çıkıp foto çekilmezdi ama sahnede anlatılanlar kulaklara küpe olurdu aylarca… Başka bir konferansta gelen başka bir soylu yürek gelene kadar etkisi devam ederdi…

Ne soyluydu o yürekler.
Ortak özellikleri UMUDU TAŞIMAK idi kanaatimce…

Şimdilerde 30. 35 yaşlarından sonra yorgun oluyor insanlar, umudu başka çağlara taşımanın telaşesi de yok. Şimdilerde herkes bezgin ve herkes bıkkın nedense. Edindiğimiz en büyük tecrübe ise insanlardan uzaklaşarak mutlu olmak olmuş…
Sahi insanın olmadığı yerde umut olur mu dostlar?
Nasıl taşınacak umut gelecek nesillere, gelecek insanlara ve en önemlisi içinde olduğumuz bu çağa…
Bize ve bizden sonrakilere kim taşıyacak umudu?
Sahnelere çıkan hocaların hatıratına, yazılan kitapların, düşünen bilgelerin ve yüreklerinde çağı dert edinen şairlerin hatırına vefa ile kendi hayat sahnemizde, gah aile, gah arkadaş, gah dost, gah iş ortamı, gah meslek alanlarına umudu taşımayı borç bilmesek mi ki?
Öncelikle içinde bulunduğumuz çağ için ve sonra bizden sonrası için umudu taşıyan birer soylu yürek olmaya aday olmayalım mı dostlar.

Çünkü umut olursa inanç olur, umut olursa ahlak olur, umut olursa salih amel olur, erdem olur, adalet olur, sevgi saygı olur, vefa olur güven olur. Yani umut olunca insan güçlü olur…

Bu yorgunluk ve bıkkınlık ile bu erken yaşta yaşanılan umutsuzluk hastalığı ile bu yalnız kalmanın en doğru karar olacağı düşüncesi ile umut taşınmaz bir yerlere dostlar…

Soylu bir yürek olmaya, umudu her daim taşımaya, elimizden geldiğince umudu ayakta tutmaya niyet edelim inşallah. Ola ki bu niyetimiz bu yorgunluk ve bıkkınlık hastalığından bizleri kurtarıp soylu yürekliler kervanına katılmamıza vesile olur…

Çünkü inanıyor ve biliyorum ki yıllar önce tıklım tıklım dolu salonlara umudu getiren o soylu yürekler de elbette yoruldular, elbette bazen bıktılar, elbette insanlardan uzaklaşıp çoğu defa yalnız yaşamak istediler. Çünkü bu insanlığın doğasında var.
Ama mesele umudu taşımayı bırakmak olmadı onlarda, bizde de öyle olmalı…
Yüreğini soylu yüreklere yoldaş edinenlere ve edinmek isteyenlere selam olsun. Umut ellerimizle bu çağa ve sonraki çağlara ulaşsın inşallah.

Şükürle kalın
Secde’kar